WorkLife AmwayLife ตอนที่ 1 –Achieve–

บันทึกชีวิตการทำงานในช่วงต่าง ๆ ที่เก็บไว้ในความทรงจำ อยากเล่าสิ่งที่เจอเอาไว้ เพื่อวันหนึ่งกลับมาดูมันใหม่ คงพอได้ย้อนความรู้สึกกลับมาได้

สิ่งที่ต้องทำคือการอดทน… สิ่งที่เจือปนคือการลังเล

ความฝัน ความหวัง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้สำเร็จ สิ่งที่ต้องมีอย่างมากคือวินัยและความอดทน แต่สิ่งที่เจือปนคือความลังเลต่อเส้นชัย ยิ่งนานวันยิ่งท้อแท้ แต่นั่นคือไฟร้อนที่พุ่งเผาเหล็กแข็ง คือแรงจากค้อนที่กระหน่ำตีให้ความทื่อทึมกลายเป็นความแหลม ความคม บางอย่างอาจหายไปถ้าไม่ทำให้มันสำเร็จ

ปนเป

"ผลลัพย์คือทุกอย่าง เหยียบสิ่งที่ไม่จำเป็น เขี่ยมันออกไปให้พ้นทาง แล้วเอาความสำเร็จเขวี้ยงหน้ามัน อดใจรอให้ถึงวันนั้น แล้วขี้ปาก กับสายตาถากถางจะหายไปเอง ก้าวร้าวบ้าง ให้มันรู้ว่าเราไม่ยอม"

ติดโรคมาหรือเปล่า?

เคยมองว่าหากเราเก็บเงินมาตั้งแต่ทำงานป่านนี้ก็พอมีบ้างแล้ว กลับมาคิดอีกที แล้ววันนี้ละเก็บตามที่ควรจะเป็น ประหยัดตามที่ตั้งใจ หรือลงมือทำอะไรจริงจังแบบจริง ๆ หรือยัง สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราขาดจริง ๆ นั้นอาจเป็นพื้นฐานเลยก็คือ ขาดความรับผิดชอบทางด้านการเงิน เราต้องเป็นผู้รับผลที่เกิดเพราะเราเองเลือกทางเดินของเราเองเสมอ...

ชิน

เมื่อเราถามตัวเองว่าเราจ่ายไหวไหม นั่นแปลว่าเราจ่ายมันไม่ไหว การจ่ายไหวคือการซื้อโดยที่ไม่ต้องใช้การพิจารณามากมายเช่นนี้หรอก เรากังวลว่าจะซื้อน้ำอัดลมกระป๋องละสิบบาทครั้งสุดท้ายตอนไหน คงต้องย้อนไปครั้งยังเยาว์วัย เมื่อตอนที่ได้เงินไปโรงเรียน 20 บาทโน้นกระมัง เมื่อไหร่ที่เราซื้ออะไรได้แบบไม่ต้องคิด (ไม่ได้หมายถึงซื้อแบบไม่คิดนะ) แสดงว่าตอนนั้นเราสามารถจัดหาสิ่งนั้นมาได้อย่างสบายใจ ไม่กระเทือนความเป็นอยู่นั้นเอง

แปลก ๆ ดีนะ…

เราเองก็เช่นกัน ต้องหัดประเมินตัวเองให้มากกว่าเดิม เพราะอยู่ในสถานะผู้นำ บางอย่างเราอาจทำไม่ถูกแต่บางทีลูกเมียก็ไม่กล้าบอกว่าเราเป็น เราต้องหัดส่องกระจกดูตัวเองทุกทุกวันดูให้รอบเพราะการส่องกระจกถ้าไม่ละเอียดพอก็ไม่สามารถเห็นทุกมุมมอง ถ้าไม่มีความยุติธรรมเราก็จะหันมองแต่มุมที่เราชอบ มองแต่มุมที่เราอยากเห็นจนมุมเหล่านั้นไปกลบของความคิดอื่นจนหมด