Bun Dairy #9 เพื่อน/อิสาน และการดำรงค์อยู่ในพื้นที่แปลกหน้า

1 เมื่อวานเป้มาหาตั้งแต่สี่โมงเย็นทั้ง ๆ ที่เราเลิกงานส …

“พลังของคำถาม กับความเป็นกระดาษอายุพันปี”

แม้ในปัจจุบันการตายจากไปของสื่อหรือสิ่งพิมพ์กระดาษจะมีห้เห็นมากมาย แต่กิจการของ Amazon กลับยังได้รับการตอบรับที่ดี นั่นแปลว่า สิ่งที่ผู้คนพูดกันว่า "กระดาษกำลังจะตาย" นั้นไม่ได้เป็นจริง เพียงแต่การปรับตัว และมองทิศทางของตลาด การตอบสนองความต้องการของลูกค้าสำคัญกว่า 

ชิน

เมื่อเราถามตัวเองว่าเราจ่ายไหวไหม นั่นแปลว่าเราจ่ายมันไม่ไหว การจ่ายไหวคือการซื้อโดยที่ไม่ต้องใช้การพิจารณามากมายเช่นนี้หรอก เรากังวลว่าจะซื้อน้ำอัดลมกระป๋องละสิบบาทครั้งสุดท้ายตอนไหน คงต้องย้อนไปครั้งยังเยาว์วัย เมื่อตอนที่ได้เงินไปโรงเรียน 20 บาทโน้นกระมัง เมื่อไหร่ที่เราซื้ออะไรได้แบบไม่ต้องคิด (ไม่ได้หมายถึงซื้อแบบไม่คิดนะ) แสดงว่าตอนนั้นเราสามารถจัดหาสิ่งนั้นมาได้อย่างสบายใจ ไม่กระเทือนความเป็นอยู่นั้นเอง

เพราะโลกมันแบน #2 : ภู่มณี  ศิริพงษ์ไพบูลย์ “เพราะว่าผมมีเสียงเล่าของตัวเอง”

ผมชะงักกับคำตอบที่ได้ คงเป็นเพราะเราอยู่กับอะไรที่คุ้นเคยมากเกินไป อ่านหนังสือของนักเขียนที่ชอบ แนวที่ชอบมากเกินไป จนทำให้ไม่มองหาหรือลิ้มลองหนังสือแบบอื่น รสชาติแบบใหม่ สิ่งไม่คุ้นลิ้นเหล่านั้น แต่เมื่อเห็นคำตอบที่ภู่มณีบอกมา ทำให้ผมได้รู้ว่า การอ่านคือการเดินทางแบบหนึ่ง เป็นการผจญภัยไปในโลกที่เราไม่รู้จัก ไม่คุ้น บางที่อาจราบเรียบ สะอาด หวานหูหวานตา แต่บางที่อาจตรงข้าม...

แปลก ๆ ดีนะ…

เราเองก็เช่นกัน ต้องหัดประเมินตัวเองให้มากกว่าเดิม เพราะอยู่ในสถานะผู้นำ บางอย่างเราอาจทำไม่ถูกแต่บางทีลูกเมียก็ไม่กล้าบอกว่าเราเป็น เราต้องหัดส่องกระจกดูตัวเองทุกทุกวันดูให้รอบเพราะการส่องกระจกถ้าไม่ละเอียดพอก็ไม่สามารถเห็นทุกมุมมอง ถ้าไม่มีความยุติธรรมเราก็จะหันมองแต่มุมที่เราชอบ มองแต่มุมที่เราอยากเห็นจนมุมเหล่านั้นไปกลบของความคิดอื่นจนหมด