Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรในความสัมพันธ์

Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรใ …

Bun Dairy #9 เพื่อน/อิสาน และการดำรงค์อยู่ในพื้นที่แปลกหน้า

1 เมื่อวานเป้มาหาตั้งแต่สี่โมงเย็นทั้ง ๆ ที่เราเลิกงานส …

Bun Diary #8 ชีวิตในกรุงฯ

มีหลายอย่างที่ต้องกำชับน้องแต่ก็คงต้องค่อย ๆ ปรับ ที่จริงแล้วอาจเป็นเราที่ต้องปรับด้วยเพราะเราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราจะปรับเขา มันใช้ได้กับองกรณ์นี้หรือไม่ เราอาจเป็นตัวประหลาดเสียเองในกรณีที่ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำอยู่

Bun Diary #7 คนเดียว

คิดถึงอยากกลับไปหา แต่ต้องอดทนทำไปก่อน สังเกตหลายทีเวลาเราออกมาห่างกันสามแม่ลูกต้องมีคนป่วย รอบนี้ห่างมานานป่วยสามคนเลย เป็นห่วงกังวล สับสนและอ่อนแอ แต่ก็ต้องทำแหละคิดให้เป็นเรื่องดีคือ เมื่อเราห่างกันแบบนี้ก็ได้มีโอกาสใช้ความคิดถึงที่มีให้เป็นประโยชน์แล้วกัน คิดถึงนะ

“หนังสือกำลังจะตาย” เพราะนักอ่านไม่สนใจ หรือคนเขียนเองที่อ่อนไหวและเปราะบาง

สำหรับผมเเล้วเรื่องแบบนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจ ผมมองว่าการยึดอาชีพนักเขียนก็เป็นเรื่องหนึ่ง การเสนอแนวคิดก็เป็นเรื่องหนึ่ง คล้ายพ่อครัวที่สรรหารสชาติมานำเสนอ แต่การขายให้ได้เป็นอีกเรื่อง สวมหมวกทีละใบ เมื่อเป็นนักเขียนมีหน้าที่เขียนให้จบ เมื่อเขียนจบต้องขายก็เป็นอีกเรื่อง เราต้องขายให้ได้ ถ้าขายไม่ได้ นักเขียนในยุคนี้ก็ทำงานชิ้นต่อไปไม่ได้ ผมก็สะท้อนใจเมื่อนึกถึงการพิมพ์วรรณกรรมสะท้อนสังคมในปัจจุบันไม่ถึงหมื่นเล่ม มันเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้...

“พลังของคำถาม กับความเป็นกระดาษอายุพันปี”

แม้ในปัจจุบันการตายจากไปของสื่อหรือสิ่งพิมพ์กระดาษจะมีห้เห็นมากมาย แต่กิจการของ Amazon กลับยังได้รับการตอบรับที่ดี นั่นแปลว่า สิ่งที่ผู้คนพูดกันว่า "กระดาษกำลังจะตาย" นั้นไม่ได้เป็นจริง เพียงแต่การปรับตัว และมองทิศทางของตลาด การตอบสนองความต้องการของลูกค้าสำคัญกว่า