Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรในความสัมพันธ์

Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรใ …

Bun Dairy #9 เพื่อน/อิสาน และการดำรงค์อยู่ในพื้นที่แปลกหน้า

1 เมื่อวานเป้มาหาตั้งแต่สี่โมงเย็นทั้ง ๆ ที่เราเลิกงานส …

สูญสิ้นความเป็นคน : หม่น เหงา ซึมเศร้า และสูญสลาย

  นี่เป็นหนังสือที่มีตัวละครหม่นเศร้าจนตัวเอกต้องพ …

เพราะทุกอย่างมีราคาที่เราต้องจ่าย

"ทุกคนก็ทำมาหากิน" คำพูดของเพื่อนลอยมาอีกครั้ง ไม่ว่าเราเลือกทำอะไร อาชีพไหน มันมีราคาที่เราต้องจ่ายเสมอ ไม่มีอาชีพไหนดีที่สุดในโลก คุณต้องมุ่งมั่น และทำหน้าที่ของตน คุณต้องเหนื่อยและท้อแท้ คุณต้องลังเลว่าทางที่คุณเลือกมันใช่จริงเหรอกันทุกคน เหมือนกับคนรักของคุณนั่นแหละ คุณต้องเจอเรื่องงี่เง่าของเขา คุณยอมไร้สาระเพราะว่าสิ่งเหล่านั้นมันเป็นสาระของคนรักของคุณ การทำงาน การมีความรัก มันคือการแบ่งชีวิตของคุณออกเป็นเสี่ยง ๆ ส่วนหนึ่งของคุณเอง ส่วนหนึ่งคือคนรัก อีกส่วนคือหน้าที่การงาน ไม่มีส่วนไหนที่คุณจะเป็นเจ้าของได้ 100%  คุณต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง เรียนรู้ที่จะลด ละ เลิก และเพิ่มบางอย่างเพื่อคนหรืองานที่คุณอยู่ด้วยไม่มากก็น้อยแตกต่างตามบริบท ตามแต่ละช่วงของชีวิต

เลือกข้าง

"แกคิดเหรอว่าแกจะเปลี่ยนแปลงใครได้ แกจำช่วงเวลานั้นได้หรือเปล่า ตอนนั้นแกขอโทษเพื่อน ๆ สักแค่ไหน สุดท้ายแกก็โดนพวกเขาแกล้งเหมือนเดิมอยู่ดีเพราะเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์บนโลกนี้ ทุกคนเลือกหนทางของตัวเอง ไม่ว่าจะทั้งคนดีหรือคนทำเรื่องเลวร้าย ไม่มีใครเปลี่ยนใครได้หรอกถ้าเจ้าตัวไม่ต้องการหรือคาดหวังเส้นทางอื่น" คำพูดของพ่อที่พูดกับ อาชว์ ในนิยายเรื่อง คน-ลัก-ชาติ ที่หนอมกับปองเขียน ก็พอที่จะบอกได้ว่าเรารู้สึกเช่นไรกับช่วงเวลานี้

สิ่งที่ต้องทำคือการอดทน… สิ่งที่เจือปนคือการลังเล

ความฝัน ความหวัง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้สำเร็จ สิ่งที่ต้องมีอย่างมากคือวินัยและความอดทน แต่สิ่งที่เจือปนคือความลังเลต่อเส้นชัย ยิ่งนานวันยิ่งท้อแท้ แต่นั่นคือไฟร้อนที่พุ่งเผาเหล็กแข็ง คือแรงจากค้อนที่กระหน่ำตีให้ความทื่อทึมกลายเป็นความแหลม ความคม บางอย่างอาจหายไปถ้าไม่ทำให้มันสำเร็จ

ก้าว… ร้าว…

ผมตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ครั้งหนึ่งในการทำงาน คงต้องเลือก "ก้าวร้าว" เพราะการจะกลับมาทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนั้น คงเอาแต่ยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ คงต้อง "ก้าว" ออกจากจุดเดิม แม้มันจะทำให้สถานะความสัมพันธ์บางอย่าง "ร้าว" หรือแตกหักไปก็ตาม คงต้องใช้สิทธิ อำนาจที่มีเข้าไปจัดการ ว่ากันไปตามกระบวนการทำงานที่ถูกต้อง

เมื่อต้องกอดใครจากด้านหลัง บนเตียงนุ่มในความอุ่นอันหลับไหล

แต่ความเป็นชายก็ต้องมีที่ใคร่คิด " เราทำหน้าที่ได้ดีแค่ไหน" ความลำบากทั้งกายและใจที่มีให้เธอ มันเกินที่จะให้ใครอภัยแม้แต่ตัวเอง อาจจะมีคำแนะนำต่าง ๆ ให้พอคลายใจได้บ้างว่า เขาอาจจะเก่งกว่ามึงก็ได้ เพียงแต่มึงไม่เคยให้เขาคิดและทำ ลองปล่อยให้มันเป็นไป อาจเป็นเพียงแค่หล่มหลุมกลางทางที่มาทดสอบคู่ชีวิตก็เป็นไปได้ ซึ่งก็คิดว่าอาจเป็นอย่างนั้น แต่ก็คิดไม่ตกอยู่ดี อยากรับผิดชอบ อยากเศร้าหมอง อยากทำให้รู้ว่าที่เป็นแบบนี้คือเราเป็นคนทำ เป็นคนพาเขามาและให้คำสัญญาที่เป็นไปไม่ได้