Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรในความสัมพันธ์

Bun Diary #10 ภาวะ เครื่องมือ ความจริงใจ และมันคืออะไรใ …

“หนังสือกำลังจะตาย” เพราะนักอ่านไม่สนใจ หรือคนเขียนเองที่อ่อนไหวและเปราะบาง

สำหรับผมเเล้วเรื่องแบบนี้ไม่ได้อยู่ในความสนใจ ผมมองว่าการยึดอาชีพนักเขียนก็เป็นเรื่องหนึ่ง การเสนอแนวคิดก็เป็นเรื่องหนึ่ง คล้ายพ่อครัวที่สรรหารสชาติมานำเสนอ แต่การขายให้ได้เป็นอีกเรื่อง สวมหมวกทีละใบ เมื่อเป็นนักเขียนมีหน้าที่เขียนให้จบ เมื่อเขียนจบต้องขายก็เป็นอีกเรื่อง เราต้องขายให้ได้ ถ้าขายไม่ได้ นักเขียนในยุคนี้ก็ทำงานชิ้นต่อไปไม่ได้ ผมก็สะท้อนใจเมื่อนึกถึงการพิมพ์วรรณกรรมสะท้อนสังคมในปัจจุบันไม่ถึงหมื่นเล่ม มันเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้...

เพราะทุกอย่างมีราคาที่เราต้องจ่าย

"ทุกคนก็ทำมาหากิน" คำพูดของเพื่อนลอยมาอีกครั้ง ไม่ว่าเราเลือกทำอะไร อาชีพไหน มันมีราคาที่เราต้องจ่ายเสมอ ไม่มีอาชีพไหนดีที่สุดในโลก คุณต้องมุ่งมั่น และทำหน้าที่ของตน คุณต้องเหนื่อยและท้อแท้ คุณต้องลังเลว่าทางที่คุณเลือกมันใช่จริงเหรอกันทุกคน เหมือนกับคนรักของคุณนั่นแหละ คุณต้องเจอเรื่องงี่เง่าของเขา คุณยอมไร้สาระเพราะว่าสิ่งเหล่านั้นมันเป็นสาระของคนรักของคุณ การทำงาน การมีความรัก มันคือการแบ่งชีวิตของคุณออกเป็นเสี่ยง ๆ ส่วนหนึ่งของคุณเอง ส่วนหนึ่งคือคนรัก อีกส่วนคือหน้าที่การงาน ไม่มีส่วนไหนที่คุณจะเป็นเจ้าของได้ 100%  คุณต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง เรียนรู้ที่จะลด ละ เลิก และเพิ่มบางอย่างเพื่อคนหรืองานที่คุณอยู่ด้วยไม่มากก็น้อยแตกต่างตามบริบท ตามแต่ละช่วงของชีวิต

ก้าว… ร้าว…

ผมตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ครั้งหนึ่งในการทำงาน คงต้องเลือก "ก้าวร้าว" เพราะการจะกลับมาทำให้ทุกอย่างดีขึ้นนั้น คงเอาแต่ยืนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ คงต้อง "ก้าว" ออกจากจุดเดิม แม้มันจะทำให้สถานะความสัมพันธ์บางอย่าง "ร้าว" หรือแตกหักไปก็ตาม คงต้องใช้สิทธิ อำนาจที่มีเข้าไปจัดการ ว่ากันไปตามกระบวนการทำงานที่ถูกต้อง