เราก็แค่คนธรรมดาที่เกลียดวันธรรมดา

1
งานงิ้วเวียนมาอีกครั้ง ตกใจเหมือนกันที่พบว่าเราเข้ามาขายเป็นปีที่สามแล้ว จะว่าเร็วก็ใช่ เนิ่นนานก็ไม่เชิง

2
หลายครั้งที่เราพบว่า หลาย ๆ เรื่องเวียนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ยิ่งเฟซฯ มีฟังชั่น On this day มา ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าแปป ๆ ครบปี เฮ้ย นี่สองปี สามปีแล้วเหรอ

แต่การที่สิ่งซ้ำเดิมเวียนกลับมา
ก็พบว่าความน่าตื่นเต้นกับสิ่งนั้น ๆ น้อยลง

3
จำวันทำงานวันแรกได้ไหม
มอหนึ่งในวันเปิดเทอมเป็นอย่างไร
กลิ่นของทุเรียนที่ตีจมูกในวินาทีเเรกชิม
รสชาติหวานฉ่ำของริมฝีปากคนรักในจุมพิตเเรก

เหล่านี้ส่วนใหญ่จะฝังจำในส่วนลึก เมื่อพูดถึงกล่าวถึง

สิ่งแรก ครั้งแรกจะมาก่อนเสมอ

แต่เมื่อถามว่า วันที่ 378 ของการทำงานกลับมาบ้านกี่โมง พาแฟนไปกินข้าวเมื่อ 40 วันที่แล้วรู้สึกอย่างไร

คงยากที่จะตอบได้ เพราะมันเหมือนเดิม เรื่อย ๆ ไร้ความตื่นเต้น จำเจจนไม่อยากจำ หรือแม้จะพยายามจำก็อาจสับสนกับการทำสิ่งเดียวกันในวันที่ 247 , 672, 814 ก็ได้

4
เพราะชีวิตคือเรื่องทำซ้ำ เป็นการย้ำไปมา ย่ำอยู่กับที่ เพื่อทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้ชำนาญ

แต่ความช่ำชองคือความน่าเบื่อ

เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจึงมองหาความตื่นเต้น แปลกใหม่มาเติมในชีวิต อยากไปเที่ยวที่แปลกใหม่ ชิมอาหารแปลกลิ้น และดีดดิ้นในสถานที่แปลกตา เพื่อหาบางอย่างมาเติมเต็มทรงจำน่าเบื่อ เพิ่มรสชาติให้ชีวิต ราวกับว่าเมื่อตายไป จะมียมบาลมาสอบถามว่าเราทำอะไรแปลกใหม่มากมายพอที่จะส่งไปอยู่สวรรค์ก็ไม่ปาน

5
เราก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นแบบนี้ มองเห็นสิ่งซ้ำเดิมไม่สำคัญ งานที่ทำน่าเบื่อ คนที่อยู่ใกล้ ๆ ไม่น่าสนใจ อาหารการกินรอบ ๆ ไม่น่าหลงไหล จนกลายเป็นคนมีสายตาชาชิน ตายด้านทางความคิด จนเหมือนชีวิตเป็นขอนไม้ธรรมดา

จนเมื่อได้ฟัง ‘ความสุขโดยสังเกต’ podcast ของพี่เอ๋ นิ้วกลม จำชื่อตอนไม่ได้ (เพราะฟังหลายตอนจนจำเจและสับสนว่าอันไหนอยู่ตอนไหนนั่นแหละ)

แต่ท่อนหนึ่ง ได้ยกคำพูดของท่าน ติช นัท ฮันห์ พระเชนชาวเวียดนาม ที่กล่าวว่า มนุษย์เราเกลียดเรื่องธรรมดา แต่คนที่มีความสุขนั้น คือคนที่ตื่นเต้นกับเรื่องธรรมดา (จำไม่ได้เป๊ะ ๆ แต่ความหมายประมาณนี้)

6
ตอนทำงานเคเอฟซี พี่ต้นที่เป็นผู้จัดการภาคตอนนั้นเล่าให้ฟังในที่ประชุมว่า งานของเราคือการทำซ้ำ เป็นงาน Routine แน่นอนว่าน่าเบื่อ แต่บนความน่าเบื่อนั้นจะหล่อหลอมให้เราชำนาญ และความชำนาญจทำให้เราเติบโต

อ่านหนังสือชีวิตการทำงานของคนระดับโลก หรือคนที่ถูกยกย่องว่าสำเร็จ สิ่งหนึ่งที่มีเหมือนกันคือการใส่ใจในสิ่งที่ตนเองทำ แม้งานจะเปลี่ยนไป รายละเอียดจะไม่เหมือนเดิม แต่ส่งที่เขาเหล่านั้นทำ คือการทำซ้ำจนชำนาญ เข้าใจอย่างถ่องแท้ และมีความสุขกับสิ่งที่ตนทำ

เมื่อนำมาประกอบกันแบบคร่าว ๆ ก็พบว่า คนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีความสุขกับเรื่องธรรมดาของตนเอง (แม้จะดูตื่นเต้นสำหรับคนอื่น) รักในสิ่งที่ตนเองกำลังทำ และผลิตซ้ำจนสามารถแพร่กระจายความสุขแก่คนอื่นได้ด้วย

7
ลมที่ผ่านหน้าในแต่ละวันก็ให้ความเย็นแบบซ้ำเดิม ความรักที่เข้ามาก็ให้ความสุขแบบเก่า แต่หากเรามีเป้าหมายที่จะไป ความธรรมดาเหล่านั้นจะทำให้เราเเข็งแกร่ง

ควาสุขอยู่ระหว่างทางที่เราไป

คงไม่บอกว่าตอนนี้รู้สึกดีกับวันธรรมดา ไม่ได้บรรลุอะไรขนาดนั้น ยังเบื่อกับความจำเจ ยังมองหาความท้าทายใหม่ ๆ และคงตื่นเต้นกับโอกาสต่าง ๆ เช่นเดิม

เพียงแต่เป้าหมายของการบันทึกเรื่องนี้ไว้ คืออยากบอกและตอกย้ำตัวเองว่า เมื่อไหร่ที่ความตื่นเต้นของสิ่งใหม่ ๆ ได้หายไป ต้องอยู่ต่อให้ได้ในวันที่มันกลายเป็นเรื่องธรรมดา

มีคำกล่าวที่ว่า หากเรามีความสุขกับการทำงาน เราจะมีความสุขเพิ่มขึ้นมา หนึ่งในสามของชีวิต

ตรรกะเดียวกัน

หากมีความสุขกับวันธรรมดา เราก็อาจจะมีความสุขเพิ่มขึ้นมา สามร้อยวันต่อปีเลยทีเดียว

มีความสุขกับวันธรรมดานะครับ

#วันธรรมดาอีกวัน

หมวดหมู่Diary

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s