กาแฟขม~นมหวาน

1
ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันก็หลายวันแล้ว วิ่งตามความไม่ถนัดหลายอย่าง เรียนรู้เพื่ออยู่รอด ปลอดภัย

ก็พอไปได้นะ แต่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ หยิบจับอะไรก็ต้องคิด กลัวทำบางอย่างในชีวิตพัง ความเชื่อและหัวหัวใจ ยังหาอะไหล่มาทดแทนไม่ได้

2
พยายามจบเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง กับพยายามคิดใหม่อีกสองเรื่อง แต่ก็ถูกกลบด้วยภาระกิจ สิ่งสำคัญตรงหน้าที่เห็นและจับต้องได้ อาจต้องเลื่อนไปเพื่อทำตรงหน้าให้สำเร็จ

อ่านเรื่องราวของ นิธิ นิธิวีรกุล แล้วคิดว่าสุดยอด สมดุลความฝันและใช้ชีวิตในความจริงได้ดี อยากเขียนแต่หาเลี้ยงชีพด้วยหมึกไม่ได้ ต้องทำงาน ต้องเดินดุ่มมุ่งไป คนแบบนี้สุดยอด พี่ป๊อปอีกคน เก่งอ่ะ เราก็มีความฝัน และต้องทำให้ได้บ้าง

บางอย่างเป็นความฝัน และความฝันมีสองแบบ ฝันที่อยากทำให้เป็นจริง เช่นอยากรวย อยากสบาย ฝันอยากไปเที่ยว หรือมีชื่อเสียง กับฝันอีกแบบที่เรียกว่าได้แค่ฝัน เช่น เป็นไอเอิ้นแมน เป็นซุปเปอร์แมน

แต่ไม่ว่าฝันแบบไหน มันคือตัวขับเคลื่อนให้เดินไปข้างหน้าในเส้นทางที่ดี เป็นหล่อเลี้ยงหัวใจให้มีความสุข มีพลัง มีทางเดิน

3
อ่านเรื่องกาแฟขมของนิ้วกลมก็ดีนะ ไม่อยากบอกว่าเข้าใจเรื่องชีวิต โลก หรืออะไรหรอก แค่ทำให้รู้สึกว่า เออ จริง

นึกไปถึงความเจ็บปวด เราถูกโบยตีมาทั้งชีวิต ทุกวัน ทุกนาที แค่เห็นคนอื่นดีกว่าก็เจ็บปวด เขาจากไปก็เจ็บปวด ลูกร้องไห้ก็เจ็บปวด แต่เราก็มีชีวิตอยู่ได้ บางเรื่องมองเป็นเรื่องธรรมดาไปเฉยเลย ทั้งที่ความเจ็บปวดมันไม่ได้ลดลงหรือหายไป แต่เรามีภูมิต้านทานมัน ยอมรับมัน และอยู่กับมันได้

กาแฟที่มันขม แราก็เอานมกับน้ำตาลมาใส่ ความเจ็บปวดของชีวิตและหัวใจ ก็เอาความรักและความฝันมาใส่ ให้เดินไปด้วยกันได้และจำเป็นต้องมี

เจ็บไหม ยังเจ็บ แต่อยู่ได้นะ

4
ยอมรับว่าอ่านหนังสือน้อยลงมาก บางวันอ่านไม่ถึงสิบหน้า อ่านทีละหลายเล่มอีกต่างหาก ทำให้การตกผลึกบางอย่างขาดหาย สมาธิสั้นลง เรียกร้องความสนใจมากขึ้น ดูเหมือนจะป่วย ๆ เดือดร้อนลูกเมียมานั่งฟังคำบ่น แต่ที่เพิ่มขึ้นคือความสุขและความมั่นใจในการใช้ชีวิต

วันก่อนแบกของขึ้นรถปวดหลัง แล้วยังต้องขับรถจากโพนทองกลับบ้าน ตื่นมาขายของเช้าตีเข้าขอนแก่นเอาของเพิ่มช่วงเที่ยง ขับรถบ่นไปตลอดทาง

เมียจับมือแล้วถามว่ามีความสุขไหม อ้วน… จะบอกไงดีวะ เอาเป็นว่ามีความสุขมากละกัน ^^

5
อ้วน!
เออ ตอนนี้แม่งอย่างอ้วน ร่างกายถูกพันด้วยไขมันก้อนเบ้อเริ่ม มันไม่ได้เป็นดรรชนีชี้ความสุข ใครมีเยอะจะสุขเยอะหรอก แต่มันเป็นตัววัดถึงความเปลี่ยนแปลง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ

อ้วนทางกายคือความเปลี่ยนแปลงของน้ำหนัก

ถ้าเป็นตอนเด็กอาจกินเท่าไหร่ก็ได้ แดกไงก็ไม่เพิ่ม เดี๋นวนี้กินกาแฟแม่งยังมาเลยสองขีด เราไม่เคยอยู่กับที่หรอก เวลาจะผลักเราไปข้างหน้าเสมอ ที่จริงก็บอกไม่ได้ว่าไปข้างหน้าหรือหลัง มันจะวน ๆ กลม ๆ ไปเรื่อย ๆ มั้ง แต่ไม่มีทางอยู่ที่เดิม

อ้วนในจิตใจคือการแบกภาระในหัวสมอง

นับวันนับแก่เราแม่งยิ่งมีเรื่องคิดเยอะ แยกแยะให้ออก จัดลำดับให้ดี บางทีแค่นั่งนึกว่าจะทำอะไร ก็เหนื่อยแล้ว มันเยอะ มันกอง ๆ และลานตาไปหมด แบบนี้สินะที่พระท่านว่า คิดให้น้อยจนถึงไม่คิด คือดีที่สุด ไม่ได้ว่าศึกษาธรรมหรอก แค่อิจฉาเด็กและพระผู้บรรลุที่สามารถใช้คำว่า “ไม่คิดอะไรเลย” แล้วมีความสุข

แต่ในโลกของผู้ใหญ่ในร่างอมทุก การไม่คิดอะไรเลยคือหายนะอันใหญ่หลวง

6
ว่าจะเขียนสั้น ๆ พอให้ได้เขียนหรือบันทึกอะไรบ้าง ก็ล่อยาวเป็นหางว่าวให้รำคาญฟีดและฮาร์ดดิสของมาร์คจนได้ เอาเป็นว่าไปปลุกเมียตื่นไปขายของก่อนแล้วกัน เดี๋ยวว่างจะมาเขียนให้อ่านอีก

ในโลกเสมือนไม่มีหมอกเหมือนฟ้ากว้าง
แต่บางทีเราก็มองทางที่จะไปไม่ค่อยจะเห็นนะ

ว่าไหม
12.2.18

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s