–แค่อยากเขียนเรื่องสั้นสักเรื่อง

1
ผมแค่อยากเขียนเรื่องสั้นสักเรื่อง…

2

ในวันที่ชีวิตถูกปลดพันธนาการจากการงาน วันที่เดินบนฟ้าที่ไร้เส้นกลางของเลนถนน ความอิสระไม่ได้สร้างความพึงใจมากมายเพราะสุดท้ายเราก็ถูกรัดรึงด้วยพันธะทางสังคมบางอย่างอยู่ดี

เราบินออกนอกกรอบหนึ่งเพื่อจะไปอยู่ในอีกกรอบหนึ่งเสมอ ๆ

การไร้งานกลับผลักดันให้เรายิ่งต้องหางาน แต่ข้อดีของมันคือเราเลือกช่วงเวลาที่จะทำได้ แต่อาจจะต้องแลกกับการทำงานหนักขึ้นในห้วงเวลาที่เหลือ ทุกอย่างมันสัมพันธ์ กันไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ แต่ชีวิตคือการเคลื่อนที่จากจุด A ไป จุด B เพื่อไขว่คว้าหาความมั่นคง
3

–ความมั่นคงคืออะไรกันนะ?

ในวันที่ทำงานรับเงินเดือนสูงลิ่วและโบนัสกลางปีที่ไม่คาดคิดว่าจะได้มากขนาดนี้ พอผ่านไปสักเดือนหรือสัปดาห์ เราก็ยังรู้สึกว่ามันไม่เคยพอ ชีวิตเรามีความต้องการมากมาย ความสุข ความเสี่ยง คนที่เรารัก และอนาคตของลูก ๆ เหล่านี้มันคือความมั่นคงที่เราต่างสวิงสวายขวานขวายอย่างไม่มีท่าทีสิ้นสุด
จนมาสะดุดตรงคำถามที่เราถามตัวเองว่า เฮ้ย! เราทำทุกอย่างนี้เพื่อใคร การที่เราไม่มีเวลาให้ครอบครัวแต่มีทรัพย์สินให้เขานี่มันคือความถูกต้องมั่นคงไหม
หรือวันที่เราไร้ความสุขในสถานที่ทำงานแต่ผลตอบแทนของความก้มหน้าทนทุกข์นั้นเลี้ยงครอบครัวเราได้มันคือความสุขหรือเปล่า
คำตอบเหล่านี้มันวนเวียนในหัวอย่างไม่จบสิ้น และเชื่อว่าจนวันที่เราลงไปนอนดีดดิ้นก็คงไม่วายหายไปจากสมอง

จนกระทั่งวันที่เราทดลองมองตัวเองจากสายตาคนอื่น พบว่าเราทุกคนแบกความคาดหวังจากมุมมองอื่นเยอะไป จนไม่มีเวลามาทำอะไรเพื่อตนเอง ให้เวลาเพื่อหาคำตอบและเลือกที่จะเดินออกมาจากกรอบเดิม ๆ เพื่อหากรอบใหม่ ที่ไม่เคยลอง ไม่เคยทำ

และที่สำคัญความมั่นคงยังสั่นคลอนเช่นเดิม จนผมสรุปได้ว่า

ความมั่นคงไม่เคยมีจริง

 

4

ผมคิดพล็อตไม่ออก

ไม่รู็ว่าจะเริ่มตรงไหน จะว่าไม่มีเรื่องเล่าก็ไม่น่าจะใช่ แต่มันเป็นเรื่องเล่าที่ไร้แรงขับดัน ไร้แรงถีบให้อักษรออกมาเป็นเรื่องราวที่ให้อะไรแก่คนอ่าน มันเป็นเพียงเรื่องที่ร้อยเรียงจากก้อนอารมณ์ ไม่ได้ส่งผลอะไรมากมายให้แก่ตน ครับครัว สังคม หรือประเทศ

เป็นคร่ำครวญของคนธรรมดาที่ไม่จากจากการสบถ บ่น ก่น ด่า หรือขากแสลด เป็นลมอันเปล่าประโยชน์ที่ออกจากปาก เป็นการใช้ไฟแบบไร้ความหมายหากจะถักทอเรื่องเล่าเหล่านั้นออกมา

การเขียนคือการบำบัด– ใครสักคนกล่าวไว้

นั่นสิ การบำบัดที่ทำให้เรื่องในหัวไม่ทำลายสมอง การได้ปลดปล่อยมันออกมาคงพอช่วยอะไรได้บ้าง การขีดเขียนไปเรื่อย ๆ ด้วยความหวังที่ว่า จะมีสักประโยคเป็นเมล็ดพันธุ์ที่พอจะเติบโตเป็นเรื่องเล่า เรื่องราวได้บ้าง ไม่ต้องยิ่งใหญ่ แต่ก็พอให้อะไรคนอ่านได้บ้างแค่นั้นก็พอ

ย้อนนึกอีกที่ว่าก่อนที่ผมจะร่ายยาวมามากมายขนาดนี้ ผมเปิดคอมพ์และพิมพ์มาขนาดนี้เพื่ออะไร

นึกออกแล้ว

ผมแค่ต้องการเขียนเรืองสั้นสักเรื่อง 

 

 

5

แค่นั้นเอง

26231146_754566081411429_7076836027190362015_n

10.1.18


รูปม่เกี่ยวกับเรื่อง… อีกแล้ว

 

หมวดหมู่Diary

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s