ตัดสินใจ

“ผมขอลาออกจากการปฏิบัติหน้าที่”

เป็นคำพูดที่ดูดีและดูบ้าที่สุดในชีวิตของเรื่องหนึ่ง ที่ตัดสินใจลาออกโดยไม่มีแผนการอะไรเลย เงินไม่มีเก็บ หนี้กองมากพอควร

ความตั้งใจตอนแรกคือเริ่มใหม่ในปีใหม่ แต่พอเอาเข้าจริงเมื่อใกล้วันที่จะเป็นอิสระ กลับกลายเป็นถามตัวเองว่า ‘เรามาอยู่จุดนี้ได้ไงวะ’

แม้จะเริ่มร่างแผนการที่จะทำแล้ว แต่ความปุ๊บปั๊บก็ทำให้หวั่นไหวได้เหมือนกัน เพราะสิ่งที่คิดนั้นมีเค้าลางว่าจะไม่เป็นไปตามคิดแน่ ๆ แต่ที่ยังดันทุรังไป ก็คิดว่า ทุกอย่างมันต้องการเวลาและการปรับตัว

สาม สี่ วันมานี่ รู้สึกเคว้ง ๆ ทำอะไรไม่ถูก ก้มหน้าก้มตารูดสไลด์หน้าจอ เขียนอะไรไม่ออก ขนาดจะฟังอะไรในระหว่างขึบรถยังไม่มีสมาธิเลย คิดว่าเป็นเอามากอยู่

อยากเขียนยาว ๆ นะ แต่คิดว่ามันจะกลายเป็นการรำพัน ปัญญาอ่อน เอาเวลาไปคิดโครงร่างงานที่จะเขียนส่งเพื่อหาเงินดีกว่า

หวังว่าจะดีขึ้น ทั้งร่างกาย จิตใจ และคุณภาพชีวิต ที่ทำให้คิดมากคงไม่ใช่ความลำบากที่จะเกิดกับตัวเอง แต่หากเป็นความลำเค็ญที่จะส่งต่อให้ลูกให้เมีย

เอาเถอะ อย่าบ่นมากมันไม่ก่อประโยชน์

เมื่อตัดสินใจแล้ว ต้องรับผิดชอบ และทำให้มันดีที่สุดแหละรักเธอและลิงนะ

หมวดหมู่Diary

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s