Bun Diary #1 โยกย้าย เติบโต

1

“ชีวิตคือการเดินทาง” ใครคนหนึ่งกล่าวไว้ และอีกหลาย ๆ คนก็กล่าวไว้ว่าชีวิตคืออีกหลาย ๆ อย่าง ซึ่งก็คงจะหมายความว่า เราไม่อาจนิยามว่าชีวิตคืออะไรเพราะเพื่อไม่ว่าอะไรมันก็ดูเหมือนจะตรงและเป็นปรัชญาชีวิตได้ทั้งนั้น

เช่นกัน บนท้องฟ้าที่เมฆแผ่เป็นแผ่นปุยฝ้ายขาวทอดสุดสายตา ผมนั่งบนเครื่องบินข้าง ๆ ใบพัดที่หมุนไม่หยุด (และภาวนาว่าอย่าหยุด) เพื่อเดินทางไปฝึกงานใหม่ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิด กังวล สับสน และบางครั้งอาจดูเหมือนว่าไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำอะไรอยู่ และสิ่งที่เลือกสิ่งนี้ มันเป็นคำตอบของชีวิตจริง ๆ หรือไม่

แต่ก็ใช่ว่าจะมีเพียงสิ่งไม่ดีที่สถิตย์อยู่ ลึก ๆ ยังมีความตืื่นเต้นหลบซ่อน กระตุ้นให้มีพลัง อยากกระโดดโลดเต้นเหมือนเป็นเด้กอายุ 20 อีกครั้ง อบากตั้งใจเรียนรู้ อยากตั้งใจแสวงหา เพื่อค้นพบ ปลุก กระตุ้น อะไรบางอย่างให้รู้สึกกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

2

วันแรกของการทำงานเริ่มขึ้นทันทีที่ลงเครื่อง แม้จะเป็นการปฐมนิเทศน์แบบคร่าว ๆ เราก็พอรับรู้ว่าที่นี่ยังสร้างระบบได้ไม่ดีนัก มองที่ตัวเราที่ผ่านงานจากแบรนด์ใหญ่ ๆ มาตลอดก็พบว่ามันคือข้อดีและข้อเสีย

ข้อเสียคือ เราต้องทำใจในความไม่สมบูรณ์ ไม่ Flow ในหลาย ๆ เรื่อง ทั้งระบบ Training MKT ที่ดูเหมือนจะต้องการเพียงแค่ยอดขายโดยไม่สนใจเรื่องอื่น

ข้อดีคือ เป็นโอกาสที่เราจะได้ทำอะไรที่เราต้องการ (ในระดับหนึ่ง) อย่างน้อยเราก็พอมีรายละเอียด มีประสบการณ์ที่จะมาแชร์ เพื่อพัฒนาระบบที่เราคิดว่ามันยังไม่แข็งแรงนี้

สิ่งหนึ่งที่เห็นได้เด่นชัดก็คือ พี่หนูแดง Trainer เน้นมาที่สินค้า อย่างนี้จุดแข็งที่สุดของแบรนด์คือสินค้า และนั่นคือสิ่งแรกที่เราควรโฟกัสมัน

 

 

3

วันนี้นอนไม่หลับ ความจริงเราไม่หลับมาหลายคืนแล้วก่อนมาที่นี่ มีหลายอย่างให้คิด ให้สับสน (ซึ่งต้องบอกว่าตลอดการเขียนหลาย ๆ วันมานี่ มีแต่คำพวกนี้ทั้งนั้น) ห้องที่พักเก่า แต่ราคาสูงมากเมื่อเทียบกับราคาห้องพักที่ต่างจังหวัดบ้านเรา เก่า มืด อับ แต่เราไม่กลัวนะ เพียงแต่ว่าไม่คุ้นชินกับความเดียวดาย เมื่ออยู่คนดียวแต่ก่อนคืออ่านหนังสือ เขียนบล็อก นั่นนี่ แต่ตอนนี้ไม่มีกะใจทำอะไร ไลน์บ้าง โทรหาที่บ้านบ้าง ฆ่าเวลาไปก่อนที่ความอ้างว้าง เดียวดายจะเป็นฝ่ายฆ่าเรา

ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีตอนเช้า ที่เราไม่รู้เลยว่า เราหลับไปตอนไหนกัน และที่สำคัญ เรานึกไม่ออกว่าที่  ๆ เรานอนนั้นคือที่ใด กว่าจะนึกได้ก็หลายวินาที นี่สินะความรู้สึกของการไกลบ้าน

เรานอนคิดว่าชีวิตจากนี้ เราต้องตื่นบนเตียงอื่นบ่อยครั้ง ทั้งจากหน้าที่ และสิ่งที่ต้องทำ ก็คงเป็นอย่างที่ใครบางคนว่าไว้นั่นแหละว่า

“ชีวิตคือการเดินทาง”

 

 

 

10.10.17

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s