บันทึกในเช้าวันสุดท้ายที่แอมเวย์กาฬสินธุ์

วันนี้ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ คงเพราะมีหลายอย่างให้คิด มันคงอยู่ลึก ๆ แหละ แม้จะไม่ได้โผล่ออกมาให้เห็นแบบชัดเจน ออกแนวแอบซ่อนภายในแล้วรันควบคู่กันเหมือนไปกับชีวิตเหมือนแอปพลิเคชั่นบนมือถือ
1

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทำงานที่แอมเวย์ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ได้เรียนรู้ขนบต่าง ๆ ในการทำงานมากมาย ตลอดระยะเวลาสามปีที่เดินเคียงกันมา มีอะไรหลายอย่างใ้ห้ทำและจดจำนำไปใช้ บ่มเพาะตัวเรา จนแข็งแรงพอที่จะไปเดินมนเส้นทางที่เราเลือก ไปเจอสิ่งใหม่ ๆ 
คงไม่มีอะไรจะบอกมากกว่าคำว่า “ขอบคุณ” ที่ให้ทั้งความรู้ ปัจจัยในการดำรงค์ชีวิต และที่มากกว่าคือสิ่งดี ๆืมิตรภาพจากทั้ง เพื่อน พี่ ๆ น้อง ๆ นักธุรกิจและสมาชิกที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา 

ขอบคุณมาก ๆ ครับ 
2

เป็นเรื่องยากมากในการตัดสินใจเดินออกมา เพราะก้วยงาน สวัดการ และวัฒธรรมขององกรณ์ที่ทำให้พนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเราได้รับโอกาสในการดูแลสาขาที่ดีที่สุดสาขาหนึ่ง แต่ทางเดินชีวิตที่เราชอบและตื่นเต้นกับมันก็เป็นอีกเรื่องที่น่าสนใจ เราอยากทำในสายงานที่ตนเองถนัด อยากทำในสิ่งใหม่ ๆ ที่ยังไม่เคยได้ทำ และเมื่อมีผู้ให้โอกาส ก็ยากที่จะปฏิเสธ และก็ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะได้เจอในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเป็นอย่างยิ่ง

3

“ไม่ชอบงานก็ลาออก”

“จงทำงานด้วยความคิดที่ว่า เป็นเจ้าของเอง”

“จงมีความสุขกับงาน แล้ว 1 ใน 3 ของชีวิตจะมีความสุข” 

บลา บลา บลา 

เชื่อว่าทุกคนคงเคยได้ยินคำพูดคำกล่าวทำนองนี้ แต่เอาเข้าจริง ผมคิดว่าการทำงานก็เหมือนการแต่งงานกับใครสักคนแหละ ถ้าเรามีพื้นฐานของความรักตั้งแต่เริ่ม ก็มีโอกาสในการจะรักษาชีวิตคู่ได้ยาวนาน แต่บางคนก็ไม่ได้รักชอบพอกันแต่เมื่ออยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ก็รักกันได้อย่างยืนยาวก็มี 

พอตกลงปลงใจก็เริ่มเรียนรู้กันและกัน ช่วยเหลือกัน แบ่งปัน ให้โอกาสกัน มีเป้าหมายร่วมกัน หกล้ม ผิดพลาด และให้อภัยกัน 

ดังนั้นคงปฏิเสธไม่ได้ว่า เมื่อเราอยู่ร่วมกันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกัน บ่น เบื่อ ส่ายหน้าและเกิดอารมณ์อยากหนีไปให้พ้น ๆ บ้าง แต่คงเพราะเรามีความผูกพันกันนั่นแหละ มันมีสายใยแห่งความรักแและห่วงใย โยงใยเราไว้อยู่เสมอ 

ลองมองดูพ่อแม่เราสิ ขนาดทะเลาะกันแทบตาย แต่ตอนเช้าของวันใหม่ ก็มีอาหารมาใส่จานให้กันได้ดื่มกิน และคงเพราะความรักและผูกพันอีกเช่นกัน ที่ทำให้เราอยากจะจับมือกันก้าวต่อไป… 

ไปยังเป้าหมายที่วางไว้ร่วมกันนั่นเอง 

ดังนั้นวาทะกรรมเกี่ยวกับงานที่ออกมาให้เราทำดี คิดดีในที่ทำงาน ก็คล้ายวาทะกรรมที่อยากให้ชีวิตคู่เรามีความสุขเช่นกัน ไม่ผิดที่คุณจะทำได้บางอย่างและไม่ได้ในบางอย่าง 

ในชีวิตจริงจะต้องมีเรื่องร้ายดี สลับไปมา แต่นั้นก็เป็นสีสัน เป็นความสุข ที่ขัดเกลาเราให้เติบโตไม่ใช่เหรอ ไม่ผิดที่คุณจะบ่นบ้าง ไม่มากมายที่คุณจะไม่มีความสุข แต่สุดท้าย เราก็ลืมตาตื่นมาทำงานในทุก ๆ วันที่แบบคนรักกัน ลืมทุกความเหนื่อยอ่อน และพร้อมจะจับมือกันไปด้วยเป้าหมายเดียวกันต่อไป
4

สุดท้ายที่เขียนมายาวยืดก็คงไม่พ้นความอาลัยในบ้านเก่า และความตื่นเต้นกับเส้นทางใหม่ กังวลกับสิ่งที่เราเลือก และอนาคตที่ไม่แน่นอนนั่นแหละ 

แต่ยังไงเมื่อเลือกแล้ว คิดแล้ว ก็มีแต่ต้องก้าวต่อไป ตามเส้นทางและเป้าในชีวิตที่ตั้งไว้ เพื่อคนที่เรารักและรักเรามีความสุข 

ขอบคุณทุกโอกาสที่เคยได้รับ และกำลังจะได้รับ 

ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนและช่วยเหลือเสมอมา และคิดว่าคำสัญญาที่มอบให้ภรรยาและลูก ๆ มาตลอด ว่าจะดูแลไม่ให้เขาลำบาก จะทำได้จริง ๆ เสียที 

28-9-17

หมวดหมู่Diary

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s