ปืนของเชคอฟ

1

“กำจัดทุกสิ่งที่ไม่สำคัญกับเรื่องออกไป ถ้าในบทแรกมีปืนไรเฟิลแขวนอยู่บนผนัง ในบทที่สองหรือสามต้องมีการลั่นไก ถ้าไม่มีการลั่นไก มันก็ไม่ควรจะแขวนไว้อยู่แต่แรก” 

เชื่อว่า นักเขียน หรือคนที่ หัดเขียน มาสักพักแล้วน่าจะได้ยินกฏการเขียนระดับโลกอันหนึ่งคือ “ปืนของเชคอฟ”(Chekhov’s gun) นั่นคือ องค์ประกอบต่าง ๆ ที่ถูกใส่เข้ามาในเรื่องเล่า ต้องถูกใช้ เพราะการเขียนอะไรลงไปแล้วไม่ได้ใช้ ไม่มีประโยชน์แล้ว มันคือความรุงรังอย่างไร้ประโยชน์ พาลทำให้เรื่องราวย้วยและกระทั่งทำให้ไม่สนุกได้เลย ซึ่งก่อนจะเลือกวัตถุดิบใดใส่ลงไปในเรื่องราวที่จะเล่า ไม่ว่าเรื่องสั้น นิยาย หรือแม้แต่บทความและสารคดีนั่น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใคร่ครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

antonio-grosz-148540.jpg

2

เริ่มค่อย ๆ จัดการสิ่งที่ค้างคาอยู่ ที่เรารับปากไว้ก็หลายเรื่อง เรื่องที่เจอมาใหม่ เห็นมาใหม่ก็หลายเรื่องที่อยากทำ อยากลอง จนไม่รู้ว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน (แน่นอนโจทย์เดิมคือ ความฝันและความจริง) เมื่อวันก่อน กดสติ๊กเกอร์ยกมือเรื่องอยากส่งงานไปให้นิตยสารพิจารณาเผื่อได้โอกาสในการเขียนเรื่องราวประสบการณ์ชีวิตบ้าง หลังจากพูดคุยกับเพื่อน ๆ ก็ได้รับกำลังใจในสิ่งที่อยากทำมามากมาย

แต่เมื่อพูดคุยเสร็จแล้ว ก็นึกมาได้ ว่าตนเองพึ่งไปขอร้องให้เพื่อนอีกคนอ่าน Outline ของนิยายที่เขียนอยู่ว่าเป็นอย่างไร มีจุดเด่นจุดดีหรือด้อย ตรงไหน อย่างไร ก็ตาลีตาลานค้นหาเอกสารร่างที่เขียนไว้ออกมาปัดฝุ่นส่ง ครั้งวันต่อมาเป็นวันหยุด แท้ ๆ แทนที่จะทำในเรื่องที่รับปากไว้หรือทำสิ่งที่อยากทำ ก็มุ่งเน้นไปที่ธุรกิจที่ตนเองสนใจ ไปนั่งอ่านหนังสือในร้านซีเอ็ดจบไป 3 เล่ม (ทำไมหนังสือฮาวทูถึงบางจัง ทั้ง ๆ ที่มีเรื่องต้องอธิบายมากมาย) ก่อนตัดสินใจซื้อมา 1 เล่ม ที่เห็นว่าประโยชน์ แล้ววันนี้ก็ดำเนินการติดต่อหลาย ๆ อย่างที่จำเป็นเพื่อใช้ในธุรกิจที่คงต้องบอกว่า ไม่มั่นใจเอาเสียเลย

 

3

“ถ้ามึงยังหาเงินได้ไม่พอ สภาพยังไม่คล่อง มึงลืมเรื่องสิ่งที่มึงอยากทำได้เลย” คำพูดที่เพื่อนอีกคนเคยบอกไว้ มีสักกี่ทางนะที่ความฝันจะมาบรรจบกับความจริงได้อย่างพอดี มีสักกี่คนที่มีชีวิตอยู่ได้ด้วยความฝันของตนเองที่คอยหล่อเลี้ยง จะมีสักกี่คนที่ผสานความลงตัวนี้ได้อย่างสมดุล แต่ก็มีหลายคนที่อดใจแล้วไปลงมือทำเรื่องหนึ่งให้สำเร็จก่อน แล้วจึงจะมีโอกาสไปทำอีกเรื่องของชีวิต แต่ก็มีอีกหลายคนที่ล้มเหลวในทุกเรื่องของชีวิตเช่นกัน

 

4

“ปืนของเชคอฟ” กระจายอยู่รอบตัวผม มันไม่ใช่ปืนจริง ๆ หรอก มันเป็นเพียงอุปมาไร้สาระที่ผมคิดขึ้นมาเอง เพราะที่จริงแล้วมันไม่มีสักอย่างที่เป็นความจริง หลาย ๆ เรื่องที่ผมคิด ผมฝัน วาดหวังนั้น ยังไม่ได้ถูกดำเนินการ เป็นเพียงคำพร่อย ๆ ที่พูดออกมาให้ดูดีและรู้สึกว่ามีอะไรทำ แค่นั้น เป็นเพียงปืนหลายสิบกระบอกที่แขวนอยู่บนผนังในบทที่ 1 แต่แล้วในบทที่ 2 หรือต่อ ๆ มามีเพียงเรื่องของชายงี่เง่ากับหนังสติ๊กของเขา ที่ออกเดินทางประกาศก้องว่าจะไล่จับความฝันตัวเท่ามังกร

ช่างเปล่าประโยชน์ที่จะฟังเสียง ปัง! ปัง! จากปากของเขา ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวคือเขาง้างหนังสติ๊ก

ไร้การเหนี่ยวไก…

ไม่มีเลย

 

5

“เราต้องหาเงินก่อน” ผมพูดกับภรรยาที่มีท่าทางเข้าใจสถานะการเราดี บางทีเรารู้อยู่แก่ใจว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง สิ่งที่เรามุ่งหวังตอนนี้คือชีวิตที่ดีของอนาคต กิจกรรมสันทนาการอาจเป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่เราซ่อนไว้เบื้องหลัง

แต่ก็มีหลาย ๆ ครั้งที่เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับสิ่งที่เราจะได้ทำในอนาคต การเดินทาง การท่องเที่ยว การสร้างอนาคตไว้ให้ลูก ๆ เราคุยกัน หัวเราะกันนาน ต่างคนไม่อยากหยุดพูดเรื่องนี้ นี่สินะความสุขของการได้ฝัน สาเหตุที่เป็นเช่นนี้อาจเพราะเราขื่นขมกับความจริงตรงหน้า ไม่อยากพบว่ายากลำบากแค่ไหน ในร้อยล้านเรื่องที่อยากทำนั้น ในแต่ละวันเราทำไม่ได้แม่สักเรื่องเดียว

คำว่า เสร็จ เป็นเพียงเสี้ยวย่อยของ ความสำเร็จ

เราแพ้แม้กระทั่งศึกเล็ก ๆ อย่าได้คิดถึงชัยชนะของสงครามเลย

 

6

“กระสุนมีจำกัด” คำพูดของชายคนหนึ่งพูดกับผมเมื่อเกือบปีมาแล้ว พูดถึงในแง่การทำงานที่ต้องมีแผนการ ทำอะไรต้องคิดไว้ล่วงหน้า อันที่จริงผมไม่ค่อยเข้าใจเขาหรอกในวันนั้น อาจเพราะระดับมันสมองของผมด้อยเกินกว่าจะรับรู้ หรือมีบางอย่างปิดใจเกินกว่าจะทุบทำลายกำแพงนั้นได้

แต่มาถึงวันนี้ วันที่ปืนของเชคอฟถูกแขวนไว้รอบบ้าน ผมจึงพอจะสำเหนียกบางอย่างขึ้นมาได้ ว่าการที่เรามีทางเลือกหลายทาง มีสิ่งที่อย่างทำหลายอย่าง ต้องกลับมาดูว่าตัวเองมีศักยภาพในการทำอะไรได้มากแค่ไหน จัดการอะไรได้บ้างในทรัพยากรจำกัดของตนเองที่มีอยู่

การมีปืนสิบกระบอกไม่ได้สำคัญไปกว่ามีกระสุนมากพอหรือไม่ มันเริ่มชัดขึ้นว่าสิ่งที่ผมต้องทำคืออะไร จากนี้ไปผมคงไม่เขียนปืนเพิ่มเข้ามาในฉากให้รกมากไปกว่านี้

แต่คงกลับมาโฟกัสที่กระสุนแต่ละนัดที่จะยิงออกไป

หาให้เจอในสิ่งที่สำคัญที่สุด อะไรที่ชีวิตต้องการ

หรืออะไรคือสิ่งที่ต้องทำอันดับแรก…

 


 

0

แต่กลับมาคิดให้ดี ๆ กระสุนที่จำกัดนั้น

อาจจำเป็นเอาไว้ยิงตัวเองในบทสุดท้าย

ตอนที่รู้ว่า ไม่สามารถทำอะไรมากไปกว่านี้… ก็ได้


iMonkey

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s