เมื่อต้องกอดใครจากด้านหลัง บนเตียงนุ่มในความอุ่นอันหลับไหล

“ผมเคยสัญญา” เสียงพูดกระซิบข้างหูเธอบนเตียงอุ่นในขณะที่เธอมีความหลับเข้าครอบงำ

ในวันที่ความคิดไม่ได้แล่นเมื่อวันวาน ด้วยกังวลอันไร้ที่สิ้นสุดกับปัญหามากมายที่เกิดขึ้น ทำให้ผมกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง ว่าผมดูแลเธอได้ดีมากน้อยแค่ไหน เป็นความคิดที่อ่อนแอและไร้ทิศทางที่ชัดเจน ฟุ้งเฟ้อไร้สาระที่ปล่อยเวลาผ่านไปโดยมีความหมกมุ่นแทรกซึม มีความดักดานกับอดีต และความหวั่นไหวต่ออนาคตมาเป็นเกณฑ์กำหนดอย่างหาที่สิ้นสุดไม่ได้

ในขณะที่มือซ้ายผมสอดเข้าไปในช่วงเอวอบอุ่น มือขวาโอบรัดเธอจากด้านหลัง ผมสูดดมกลิ่นกายเธอบริเวณท้ายทอย และปล่อยให้ห้วงสติเลือนหายไปจากเวลาปัจจุบัน

สิบปีแล้วที่ผมมีเธอนอนอยู่เคียงข้าง สิบปีแล้วที่ได้กลิ่นหอมอ่อนจากเครื่องใช้ที่เธอใช้ประจำ จนกลายเป็นกลิ่นเธอ ย้อนไปเมื่อครั้งที่เราทั้งคู่ยืนหราอยู่บนเวทีในชุดขาวสง่า เบื้องหน้าด้วยผู้คนที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน น้ำตาไหลผ่านแก้มของแม่เธอ และเป็นยิ้มที่กำลังอาบใบหน้าพ่อของผม คำสัญญาที่เราต่างส่งมอบให้กัน

“เราจะทำทุกวันให้เป็นเรา”

 

ทุกก้าวอย่างที่ผ่านมา มีไม่น้อยที่ผิดพลั้ง บางครั้งหลงทาง แต่ก็กลับมาได้ แม้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะก้าวเคียงกัน คล้ายเดินกีฑาสามขา ที่มีโชคชะตาผูกมัดกันไว้ เมื่อคนหนึ่งอยากไปซ้ายและอีกคนอยากไปขวานั่นแปลว่าเราจะไม่ได้ไปไหน ต้องหันหัวไปซ้าย แล้วใช้ความเข้าใจเพื่อไปขวา อาจจะช้าหน่อยแต่นั่นก็ทำให้เรามาอยู่ที่จุดนี้ เพียงแต่ว่าจุดนี้มันลำบากและแตกต่างจากที่วาดไว้มากนัก แต่เธอยิ้มรับพร้อมบอกว่าทุกอย่างนั้นดีแล้ว

viktoria-hall-waldhauser-44438.jpg

 

แต่ความเป็นชายก็ต้องมีที่ใคร่คิด ” เราทำหน้าที่ได้ดีแค่ไหน” ความลำบากทั้งกายและใจที่มีให้เธอ มันเกินที่จะให้ใครอภัยแม้แต่ตัวเอง อาจจะมีคำแนะนำต่าง ๆ ให้พอคลายใจได้บ้างว่า เขาอาจจะเก่งกว่ามึงก็ได้ เพียงแต่มึงไม่เคยให้เขาคิดและทำ ลองปล่อยให้มันเป็นไป อาจเป็นเพียงแค่หล่มหลุมกลางทางที่มาทดสอบคู่ชีวิตก็เป็นไปได้ ซึ่งก็คิดว่าอาจเป็นอย่างนั้น แต่ก็คิดไม่ตกอยู่ดี อยากรับผิดชอบ อยากเศร้าหมอง อยากทำให้รู้ว่าที่เป็นแบบนี้คือเราเป็นคนทำ เป็นคนพาเขามาและให้คำสัญญาที่เป็นไปไม่ได้

ในทะเลที่เรารู้ว่ามีปลา แต่ก็ใช่ว่าจะหามันมาได้ง่าย ในความเขียวใสประกายแดด มีสิ่งมาค่าเวียนว่ายอยู่ด้านใต้ แต่ด้วยมือเปล่าเปลือย คงยากที่จะกระโจนลงไปคว้าฝัน คงเป็นน้ำเหลวกว่าล้านล้านลิตรที่เราจับได้ และไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ กว่าจะหาบางอย่างมาประทังชีวิตได้ก็คงต้องเกือบตายในกลางแดด ลองผิดลองถูกคลำหาเส้นทาง ตรวจหาบางอย่างที่พอจะทำได้

 

เมื่อต้องกอดใครจากด้านหลัง บนเตียงนุ่มในความอุ่นอันหลับไหล จงระรึกไว้เสมอว่า มีสิ่งที่ต้องทำ อ้อมกอดผมแน่นจนต้องขยับให้รู้ว่าอึกอัด เสียงสูดลมหายในดังขึ้นเหนือต้นคอเธอ

 

จะทำให้ชีวิตเราดีขึ้นกว่านี้ให้ได้ “ผมสัญญา”

 


imonkey

 

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s