“ตัวฉันในวันพรุ่งนี้” สิ่งที่เราต้องมี คือคำถาม?

d134b01b_b

คำถามที่ดีมีค่ากว่าคำตอบ?

การใช้ชีวิตแต่ละวันของแต่ละคนนั้นเต็มไปด้วยคำถามมากมาย หลาย ๆ อย่างต้องการคำตอบ หลาย ๆ อย่างก็ไม่ เพียงเอ่ยขึ้นมาแล้วปล่อยผ่านไป ตั้งขึ้นมาเพื่อเป็นเปิดเรื่อง สร้างหัวข้อคุย ร้อนไหม? ไปไหนมา? กินอะไรหรือยัง? แต่หลังจากที่ได้อ่าน “ตัวฉันในวันพรุ่งนี้” นิยายน้ำดี ที่เต็มไปด้วยเสียงฮา และปรัชญาที่น่าฉงน สงสัย ว่าทำไมผู้เขียนถึงได้กล้าตั้งคำถามกับความจริงที่หลาย ๆ คนมักแกล้งลืมเลือน

 

เรื่องราวของ “เก่า” ชายที่เต็มไปด้วย Passion การลาออกจากงานที่ทำ เพราะมันไม่สิ่งที่เรารัก “การทำสิ่งที่รัก เหมือนไม่ต้องทำงาน” คำถามแรกที่เหมือนโดนคนเขียนกระโดดกระทืบปาก (บรรยายตามภาษาที่พรี่หนอมใช้)  ต่อมาด้วยการบอกเลิกจากหญิงคนรัก แล้วมีอันต้องโดนแม่ที่รัก อัปเปหิไปอยู่บ้านเก่าของพ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว เรื่องปานนิยาย (ก็นิยายนี่) ที่ตัวเอกไปพบบันทึกลึกลับที่พ่อของตนเขียนไว้ บันทึกเล่าเรื่องราวการสร้างแรงบันดาลใจ ที่ผ่านมา การกลับไปพบ “จูน” เพื่อนเก่าสมัยเด็กที่โดย เก่า หลอกให้ทำบางอย่างที่แสนสะเทือนใจ (คิดได้ไงฟร่ะ) และความลับที่เพื่อนรักเก็บงำไว้

 

ชื่อตอนทั้ง 12 เป็นคำถามพร้อมกับชื่อหนังสือ และเป็นคำคมบางอย่างตามสมัยนิยม โครงเรื่องแน่นหนา ชัดเจนถึงสารที่จะบอกผู้อ่าน ตัวนิยายจริง ๆ ค่อนข้างฉีกแนวกว่านิยายเรื่องอื่น ๆ หลุดพ้นจากกรอบกั้นของวรรณกรรมไทยไปมากพอควร เล่นกับรู้สึกของผู้อ่านได้อย่างแปลกประหลาด นั่นคงเพราะการเล่าเรื่องเป็นแบบภาษาและสัญลักษณ์ที่ทุกคนคุ้นเคย เหมือนอ่านสเตตัสในสื่อออนไลน์ มี #แฮชแท็ก ประหลาด แต่สร้างการจดจำได้ดี ฉากสลับตัดไปมารวดเร็วทันใจ วาทะกึ่งวกวน เหมือนคนย้ำคิดย้ำทำ แต่ก็นำทางให้ผู้อ่านเปิดประตูสู่โลกใหม่ได้  บางประโยค สร้างคำถามที่แย้งกันได้ถึงสองสามคำถาม ผู้อ่านต้องคิดตามตลอดเวลา บางอย่างเกือบจะเข้าไปรื้อความเชื่อที่เป็นมาของเราได้เลย

 

รื่องมักจะโยนความเชื่ออย่างหนึ่งเข้ามา จากนั้นก็จะเริ่มใช้คำถามเข้ามาล้วงลึก ว่าความเชื่อนั้น ๆ ของตัวละคร (หรืออาจเป็นตัวคุณเองก็ได้) โยนเข้ามาทีละคำถาม โดยมีตัวละครที่คอยตอบ ตรงบ้างไม่ตรงบ้าง บางทีก็แค่ชี้นำ บางครั้งก็แค่ถากถางทาง เพื่อสร้างข้อคิด สะกิดบางอย่าง ให้ผู้อ่านเริ่มสับสน กับความเชื่อเหล่านั้น ว่าที่จริงแล้ว มันใช้ได้จริง หรือเป็นเพียงสิ่งสวยงามที่ไม่มีวันได้เชยชม สนุกมากที่ผู้เขียนเล่นกับความนึกคิดของความเชื่อตามแบบ ไลฟ์โค้ช “ความสำเร็จ” “Passion” “สิ่งที่รัก” “งานในฝัน” ซึ่งตรงนี้สะกิดต่อมความคิดของตัวเอง ที่มักเชื่อคำคมง่าย ๆ สวย ๆ ว่าเป็นจริงเป็นไปได้ แต่สุดท้ายต้องกลับมาทบทวนว่าสิ่งที่ได้รับมานั้น เข้ากันได้กับชีวิตเราแค่ไหน แยกแยะสิ่งที่ดีออกมา ตัดส่วนเกินออกไป ส่วนเกินนั้นก็ไม่ใช่สิ่งไม่ดี มันอาจดีกับเราในอนาคต หรือเป็นสิ่งที่ดีสำหรับอดีตของเรามาก่อน

 

ตัวละคร ชอบตัวแม่ เป็นคนธรรมดาที่เข้าใจตัวเอง ไม่ต้องไปรับรู้โลก ไม่ต้องไปวิ่งตามใคร อยู่ในที่ที่เป็นของตัวเอง ดูแลลูกทำหน้าที่ก็พอ ตัวพระเอกก็สนุก แต่โดยรวมรู้สึกว่าโดดขึ้นลงมากไป เข้าใจหรือไม่เข้าใจอะไรง่ายเกิน ตัวละครบางตัวแบนราบ แต่ด้วยพล็อตที่สนุก และการเล่าแบบแปลกใหม่ ทำให้ลบจุดอ่อนเรื่องตัวละครได้เลย (เชื่อสิ ลิมไปเลยว่าเป็นนิยาย)

 

หน้าสุดท้ายถูกอ่าน (ที่จริงต้องบอกว่า Page เพราะเป็นนิยายออนไลน์) ก็คงต้องเกิดคำถามมากมายในหัวขมองอันน้อยนิด ว่าสิ่งที่เราทำอยู่นั้นมันถูกหรือผิด ในเรื่องที่มากมายด้วยคำสอนและความจริงของธรรมชาติชีวิตนั้น อันไหนถูกอันไหนผิด ซึ่งคำตอบจริง ๆ นั้นอยู่ที่เราเองที่ต้องนั่งสารัตถะออกมาว่าสิ่งที่ต้องการหรือทางที่ต้องไปจริง ๆ แล้วควรเป็นอย่างไรกัน ซึ่งสิ่งเหล่านั้นเริ่มจาก

 

“การตั้งคำถามกับตัวเอง”

 

 

อ่าน “ตัวฉันในวันพรุ่งนี้”  


iMonkey

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s