หรือเพราะเรา?

มีความรู้สึกน้อยใจนะ กับการที่เราพูดอะไรมากไปก็ดูเหมือนว่าเธอจะคิดว่าเรากดดัน ดูเหมือนว่าเธอไม่ฟังเนื้อหาด้วยซ้ำว่าอะไรเป็นอะไร สิ่งที่เราพูดมันคือการเป็นห่วง การแนะนำในสิ่งที่เราคิดว่ามันใช่

แค่นั้นเอง

 

การถกเถียงกันเรื่องที่เธอนั่งจ่อมอยู่หน้าจอสมาร์ตโฟนเพราะรอออร์เดอร์ ตอบคำถามลูกค้าและพยายามปล่อยสินค้าที่มีออกไปเพื่อจะได้มีรายได้ และหาสินค้าใหม่มาลง แต่เราคิดว่าการที่เธอนั่งรอทั้งวัน ตอบอย่างรวดเร็วแบบนี้เป็นการทำงานโดยไร้แผนเกินไป คิดว่าเธอจะเสียเวลาที่มีค่าในการทำอยย่างอื่น

เธอจะไม่มีเวลาคิดหาช่องทางอื่นในการหารายได้ ไม่มีเวลาออกไปดูข้างนอกว่ามีอย่างอื่นอีกไหมที่เธอมองข้าม เธอจะมองไม่เห็นว่าลูกวิ่งเล่นไปทางไหน เพราะเธอมัวแต่ดีใจที่มีคนสนใจและอยากตอบสนองความต้องการของลูกค้าไวไว แค่นั้นเอง

 

 


 

 

คิดย้อนไปมาอาจเป็นเราแหละที่ผิด ที่หลาย ๆ ครั้งมักยัดเยียดความคิดให้เธอ ไม่อยากให้เสียเวลาในการเรียนรู้ อยากบอกให้เธอทำหรืออยากทำให้เธอดูทันที แต่ก็อย่างว่า ประสบการณ์บางอย่างต้องลองเอง รู้เอง จนกลายเป็นความรู้ของเธอเอง

ตั้งใจว่าจะไม่ไปยุ่งการทำงานของเธอ แต่ก็เหมือนผู้ใหญ่เห็นเด็กใส่กางเกงแล้วเท้าติดที่ขาหรือว่าบางทีการใส่สองขาลงที่เดียวกัน มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะเดินไปช่วยจัดแต่งให้เข้าที่ หรือบางทีก็อยากจะใส่ให้ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ความตั้งใจหวังดีกลายเป็นความกดดัน

คงเป็นเพราะคำพูดที่ดูไม่ดีของเรา หรือการกระทำต่าง ๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเราคอยแต่จับผิด รอแต่จะว่าและไม่ให้เธอได้ทำ เพราะทุกคำพูดของเราที่ออกมา เธอแสดงอาการกลัว ๆ กล้า ๆ ที่จะลงมือ แม้บางเรื่องอยากจะใช้ไหว้วานเรา ก็เกรงว่าเราจะไม่ช่วย หนักกว่าคือมีเสียงตวาด บอกว่าเธอขาดความรอบคอบ นี่คงเป็นสาเหตุทีทำให้เกิดเหตุการณ์แบบวันนี้

 

แล้วเราจะทำอย่างไรเล่า ปล่อยให้เธอดำผุดมุดตมบนการทำงานที่ไร้แผนการแบบนี้เหรอ

-รู้ได้ไงว่าเธอต้องการให้ช่วย เธออาจจะเก่งกว่ามึงก็ได้- หนอมเคยบอกเราตอนที่เราปรึกษา นั่นสิ เรื่องแบบนี้อาจต้องใช้เวลามากกว่านี้ก็ได้

กลับมาที่เราว่าเราหน้าที่ของเราได้ดีที่สุดหรือยัง มีอะไรอีกไหมที่ขาดตกบกพร่อง

น่าจะยังมีเวลาให้พอให้เธอได้เรียนรู้มากกว่านี้ บอกเราเองว่าอย่างพึ่งใจร้อนในการสั่งสอนหรือว่ากล่าวเธอมากนัก สิ่งที่เธอตั้งการคือแรงใจไม่คำเสียดแทงหรือคำสั่งสอน คงเหมือนการสอนว่ายน้ำและขับรถ หากไม่ปล่อยให้ลงมือทำเองก็คงเป็นเพียงนักทฤษฎีแค่นั้นเอง…

สรุปที่อยากเตือนเธอ คือแบ่งเวลาให้เป็น ไปทำอย่างอื่นด้วยก็ได้ ตอบคำถามใช้เวลาไม่แยอะ ไม่ต้องจดจ่อรอกปานนั้น หากมีอะไนทำก็แจ้งลูกค้าไปว่ารอสักครู่ ไปหุงหาอาหารให้เด็ก ๆ ไปเล่นไปคุยกับคนรอบข้าง ไปมองไปดูสิ่งแวดล้อมใหม่ที่เราต้องอยู่กับมันไปอีกนาน

 


 

ไม่ผิดหรอกที่เธอดีใจมากขนาดนั้น ก็รู้ว่ามันเป็นอย่างเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกมีค่า แต่จงรู้ไว้นะ ถึงแม้เธอจะไม่มีอะไรมากว่านี้ เธอก็ยังมีค่ากับเราเสมอนะ

 

imonkey

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s