ชิน

 

elizabeth-lies-20237

ผมเดินเข้าห้องน้ำในเช้าที่แสนสงบ ไร้เสียงรบกวนใดใดในวันอาทิตย์ที่ราบเรียบ น้ำที่นิ่งในถัง เสียงนกร้องจิ๊บเดียวก่อนโฉบหายไป แต่มีกลิ่นเหม็นของห้องน้ำที่รู้สึกว่าแรงขึ้นทุกวัน ผมเริ่มลงมือเอาสายน้ำฉีดตามมุมต่าง ๆ บีบน้ำยาทำความสะอาด ต่อด้วยจัดการขัดบางส่วน แล้วราดน้ำ ทำไปสักพักก็รู้สึกว่า ดีขึ้น

 

สองอาทิตย์ที่ห้องนี้เต็มไปด้วยเสียงสนั่นหวั่นไหวของเด็กน้อยที่ปีนป่ายตะโกนร้องเล่นซ่อนหา มีคนจริง ๆ เดินไปมาในห้องเช่าหลังนี้แทนที่เงาเปลี่ยวเหงาที่อยู่เป็นเพื่อนผมมาแรมปี ครอบครัวมาเติมเต็มบางสิ่งที่ขาดไปหลายอย่าง แต่เมื่อมีบางสิ่งเข้ามา ก็ต้องยอมรับว่าต้องสูญเสียบางสิ่งไปเหมือนกัน การไม่มีเวลาเขียนงานตามที่ตั้งใจ (ไม่ได้โทษเด็ก ๆ หรือภรรยานะเพราะผมเองที่อยากไปเล่นกับพวกเขาเอง) ไม่ได้สะสางงานหรือไม่มีเวลารับงานใหม่ได้มากกว่าที่ทำได้ตอนนี้

 

ผมเปิดดูกล่องงบประมาณที่ตั้งขึ้นเพื่อใช้จ่ายในครอบครัวจนถึงวันที่เงินเดือนออกช่วงท้ายเดือน การรับครอบครัวมาอยู่ด้วยทำให้อัตราการลดลงของจำนวนเงินเร็วขึ้นอย่างน่าใจหาย และรายได้ก็เข้ามาน้อยกว่าที่ต้องการ อันเป็นผลตอบแทนของการเลือกชีวิตที่มีความสุขแบบอยู่กันพร้อมหน้า หากว่าวันนี้ทั้งหมดยังอยู่ที่บ้านแม่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าวันนี้จะเลือกกินอะไร ไม่ต้องปวดหัวหารายการซื้อของที่สามารถเสียบเข้าได้ตรงกันกับงบประมาณที่มี ซึ่งตอนนี้กลับมาคิดดี ๆ ก็รู้สึกว่ามันง่ายนะที่จะใ้ชีวิตแบบนั้น เลือกที่จะความช่วยเหลือ ฝากคนรักให้เป็นภาระแก่คนที่รักเรา การแบมือขอก็ไม่ต่างจากการอ้าปากรอช้อนข้าวพูนป้อนใส่ปาก ซึ่งหากเป็นแบบนี้ต่อไปชีวิตนี้ก็เป็นได้แค่คนไร้ความสามารถธรรมดาที่คิดเป็น แต่ไม่เคยผจญความทุกยากเอง ไม่รู้จักความลำบากที่แท้จริง

เราจึงตกลงคุยกันกับภรรยาว่า เราคงต้องประหยัด มองทุกอย่างเป็นตัวเลข เลือกสิ่งจำเป็นมาก่อน แล้วสิ่งฟุ่มเฟือยมาทีหลัง ตัดโน้นนี่ให้พอกับคา่ทใช้จ่าย นอนเล่นในห้องแทนที่จะไปเดินเกร่อในห้างตอนวันหยุด เลือกไปสวนสาธารณะกับกล่องข้าวที่ทำเอง มากกว่าจะไปเล่นบ้านบอลหรือสระว่ายน้ำตามที่เคยทำมา ก่อนพบว่าเราก็อยู่ได้ ทำได้ สบายดี มีความสุขทั้งผัวเมีย ลูก ๆ ก็ทำกิจกรรมตามพ่อแม่ อย่าไปคิดเองว่าเขาอยากได้ อยากมี ตอนนี้ชีวเราอาจจะดูลำบาก แต่เชื่อว่ามันจะดีขึ้นหากเราทำเช่นนี้ให้เป็นนิสัย และกลายเป็นสันดานในที่สุด เราจะหมดหนี้ จะมีเงินออม และมีชีวิตที่ดีในวันข้างหน้า

ทุกอย่างมันจะดีขึ้น เราเชื่อเช่นนั้น

 

 


 

 

สองสามวันมาผมเปิดเฟชบุ๊กพร้อม ๆ กับเว็บไซต์มือสอง สอดส่องมองหาเครื่องเกมราคาถูกเพื่อซื้อมาสร้างความสุขระหว่างพ่อแม่ลูก ทั้ง Wii PS2 PS3 หรือ PS4 นั่งชั่งใจ บางทีก็ส่งข้อความสอบถาม ตามเพจต่าง ๆกดเครื่องคิดเลขมองหาความเป็นไปได้บนเงินอันน้อยนิดว่าชีวิตจะเลือกอันไหนเข้ามาเติมเต็มได้ กับความถามที่ว่า “เราจ่ายมันไหวไหม” ซึ่งเมื่อคิดดี ๆ แล้ว ไม่ว่าเราจะหาเหตุผลว่าจ่ายไหวมาเข้าข้างตัวองมากสักเท่าใด ก็พบว่ามันสร้างความหนักใจกับทุกตัวเลือก

หมายความว่าสรุปสุดท้ายแล้ว เมื่อเราถามตัวเองว่าเราจ่ายไหวไหม นั่นแปลว่าเราจ่ายมันไม่ไหว การจ่ายไหวคือการซื้อโดยที่ไม่ต้องใช้การพิจารณามากมายเช่นนี้หรอก เรากังวลว่าจะซื้อน้ำอัดลมกระป๋องละสิบบาทครั้งสุดท้ายตอนไหน คงต้องย้อนไปครั้งยังเยาว์วัย เมื่อตอนที่ได้เงินไปโรงเรียน 20 บาทโน้นกระมัง เมื่อไหร่ที่เราซื้ออะไรได้แบบไม่ต้องคิด (ไม่ได้หมายถึงซื้อแบบไม่คิดนะ) แสดงว่าตอนนั้นเราสามารถจัดหาสิ่งนั้นมาได้อย่างสบายใจ ไม่กระเทือนความเป็นอยู่นั้นเอง

 

“ความสุขเดี๋ยวนี้มักจะทำลายความสุขถาวร” หนังสือที่กำลังอ่านตอนนี้เขียนไว้ให้สะเทือนอารมณ์

katleen-vanacker-483

 

ผมตัดใจกดปิดเฟชบุ๊ค ปิดกล่องเงินงบประมาณ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำอีกครั้ง พบว่ากลิ่นเหม็นนั้นยังคงอยู่ เพียงแต่การปิดประตูทำให้ทุกอย่างถูกปิดบังไว้ เกิดคำถามที่ว่าเเล้วที่เราล้างไปตะกี้ไม่มีความหมายอะไรกลิ่นเมื่อคราวก่อนหายไปเพราะเราล้างให้สะอาด อยู่แค่กับมันจน “ชิน”

อยู่กับมันจนคิดว่ามันทุเลาเบาบางลงแล้ว…

 

คิดไปก็คงคล้ายกับ ชีวิตความเป็นอยู่ ณ ตอนนี้ เราคิดไปว่าเราอยู่ได้ เรามีความสุข ทั้งที่จริงแล้วเราแค่รู้สึกเริ่มชินกับมัน ชินกับนิสัยคิดก่อนซื้อ ชินกับความพอเพียงตามที่เราหาได้ และพอใจแค่กับสิ่งที่มีในตู้เย็น และสนุกกับความเป็นอยู่ที่เน้นการหยุดนิ่ง แค่นั้นเอง

 

ตราบใดที่การกำจัดกลิ่นในห้องน้ำนั้นมีสิงวิธี คือการทำให้มันสะอาด ไม่งั้นก็อยู่กับมันจนชิน เมื่อนั้นการจัดการกับชีวิตก็เฉกเช่นเดียวกัน

เราต้องจัดการให้มันดีขึ้น ไม่งั้นก็ทำใจให้ชิน อยู่ที่ว่าจะเลือกแบบไหน ความเคยชินแบบเก่า ๆ เริ่มหายไป แต่ก็มีความเคยชินแบบใหม่เข้ามาแทนที่เสมอ เราต้องเลือกว่าอยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อเคยชินกับอะไร และพยายามไขว่คว้าความเคยชินแบบใหม่ที่ดีขึ้นเข้ามาในชีวิต

 

 

แม้เราพอจะรู้คำตอบว่าเราควรทำอย่างไร แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้ ที่รู้ว่า สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ คือการทำตัวให้ “ชิน”

 


ลิง 9.4.17

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s