Open Diary – วรพจน์ พันธุ์พงศ์-

Open Diary
ผู้เขียน: วรพจน์  พันธุ์พงศ์
สำนักพิมพ์: ไต้ฝุ่น


 

“ยิ่งทำ ยิ่งยาก” แปลก แทนที่ยิ่งทำ จะยิ่งชำนาญ จะยิ่งง่ายดาย แต่วรพจน์กลับบอกว่าการเขียนหนังสือนั้น-“ยิ่งทำ-ยิ่งยาก”

 

open-diary-768x1219

 

หนังสือเล่มนี้เป็นบันทึกเหตุการณ์ตั้งแต่ 1 พฤษจิกายน 2546 – 14 กุมภาพันธ์ 2548 ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ เป็นช่วงรอยต่อ ทางแยก และความสับสนของนิตยสาร “Open” ที่ขณะนั้น กำลังเลือกที่จะอยู่ หรือ ดับ ประสมกับการเดินทาง พบปะผู้คน งานสัมภาษณ์ เกมฟุตบอล ความขัดแย้ง และโอนตามของผู้ที่ได้รับการเรียกว่า มือหนึ่งแห่งการสัมภาษณ์ของประเทศไทย

ผมได้รับหนังสือของคุณวรพจน์จากเพื่อนผู้ห่างไกล ยัดใส่กล่องส่งผ่านไปรษณย์ไทยมาให้ผมในช่วงจิตตกที่สุดช่วงหนึ่งของชีวิต พร้อมกับกำชับอย่างจริงจังว่า ให้อ่านให้จบ

ผมผลัดผ่อนการอ่านหนังสือเล่มนี้ ให้นอนเหงารออย่างไม่มีจุดหมาย เคียงข้างหนังสือของ “มูราคามิ” ที่เขียนถึงความเหงาแต่ไม่เคยเหงาจากการร้างราคนอ่าน #น่าแปลกดี แต่ช้ามข้ามปีที่ผ่านมา รู้สึกว่าตัวเองเบื่อนิยายแล้ว อยากอ่านความจริงของผู้คนบ้าง จึงเลือกหยิบมาอ่าน และเมื่อผ่านไปหน้าแรก ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดอ่านได้เลย…

14813196611821903294
นิตยสาร Open

 

Open Diary เป็นงานชิ้นแรกของพี่หนึ่งที่ผมได้อ่านแบบจบเล่ม เคยอ่านการสัมภาษณ์มาบ้าง เห็นถึงลีลาการเขียนและพูดคุยที่ทรงพลังและเป็นกันเอง การผสมฟิคชั่นเข้าไปอย่างมีสีสรรค์ ผูกต่อก่อเรื่องให้น่าติดตาม สลับกับบรรยากาศ ณ ขณะที่ผู้คุยกับผู้ให้สัมภาษณ์ ยิ่งเพิ่มความ “เหมือน” ให้แก่ชิ้นงานมากขึ้นไปอีก

แต่กับเล่มนี้ต่างไป นี่เป็นการเล่าชีวิตในแต่ละวันที่พี่หนึ่งบันทึก บางวันเป็นเรื่องทั่วไป ตั้งคำถามกับสิง่รอบตัว หรือตกผลึกบางอย่างจากการสัมภาษณ์ผู้คน แต่แก่นหลักอยู่ที่ การเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนผ่านของนิตยสาร Open ไม่ได้เป็นการเป็นงานแต่เป็นชีวิตของพี่หนึ่งเองที่ต้องเลือกด้วย ว่าจะเดินไปในทิศทางใด รวมถึงปัจจัยของผู้เป็นเพื่อนและเป็นนายว่าจะเอาอย่างไรกันแน่

จุดเด่นอย่างหนึ่งของงานพี่หนึ่งคือคำคมที่ออกมาถูกจังหวะ เสียดแทง มีการเล่นคำที่สนุก (มีกลิ่นของปราบดาเพื่อนรักอีกคน) และคมคายเมื่อต้องเปรียบเทียบบางอย่างให้เห็นภาพ ตัดสลับกับน้ำเสียงเอกลักษณ์ที่ดูจริงจังแต่เมื่อเผลอก็จะโดนสอยด้วยมุกฮาแบบตั้งตัวไม่ติด

“การเติบโตทำให้เราห่างไกล” หนึ่งในวลีที่ผมจำติดกบาลและเชื่อว่ามันเป็นความจริง ทำให้ผมมานั่งคิดว่าเราละทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อการเติบโตไว้มากมายเช่นไร ไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อ แม่ หรือบางสิ่งบางอย่างที่เรารู้สึกรักมากมายในบางช่วงขณะ เคลื่อนที่เคลื่อนผ่าน หายไป จากไป ไม่หยุดนิ่งอยู่ที่เดิม
shop1270711105723
วรพจน์  พันธุ์พงศ์ ขอบคุณภาพจาก  Artbangkok.com

 

กับการหายไปของนิตยสารที่ขึ้นชื่อว่าดีที่สุดในประเทศไทย และหนังสือเล่มนี้ก็สร้างพลังแห่งการเคลื่อนที่ที่ดีที่สุดเล่มหนึ่ง และผมก็กำลังพยายามก้าวผ่านบางอย่างที่ยากลำบากที่สุดครั้งหนึ่งเช่นกัน

ไม่มีอะไรไม่เคลื่อนที่ ไม่มีอะไรไม่เติบโต ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ต้องก้าวไปข้างหน้าอยู่ดี
และไม่เว้นแม้แต่กระดาษหน้าสุดท้ายของหนังสือเล่มนี้…
มันก็ทำให้ผมเติบโตขึ้นไปอีกเช่นกัน

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s