คำตอบ

คำตอบ



เคยฝันแบบว่า ไปถามคำถามกับใครสักคนไหม คำถามที่หนักอกหนักใจ (ในฝัน) เป็นคำถามที่ยากที่จะคำตอบ แต่เมื่อถามบางคน (ในฝัน) คน ๆ นั้นก็หาคำตอบมาให้ อธิบายเป็นวรรคเป็นตอนอย่างน่าเชื่อถือและเราก็ถือเอาคำตอบนั้นไปใช้ (ในฝัน) เพื่อแก้ปัญหา ละลายสิ่งค้างคาต่าง ๆ 

เมื่อตื่นขึ้นมา ผมจะจำความฝันทำนองนี้ได้ จำคำตอบที่ได้รับมาจากความฝัน นำมาทวนว่ามันถูกต้องหรือทำได้ในโลกจริงหรือเปล่า หรือมันเป็นแค่เพียงบางฉากและเหตุการณ์ในฝันเท่านั้น…



ปี 2016 เป็นปีที่ยากลำบากมาก ๆ ปีหนึ่งในชีวิต เป็นปีที่เต็มไปด้วยเรื่องท้าทาย หลาย ๆ อย่างถาโถมเข้ามาพร้อม ๆ กัน เป็นปีที่เป้าหมาย ความหวัง แรงบันดาลใจ ถูกกระชากออกมาใส่หม้อต้ม แล้วหลวมรวมกัน ก่อนถูกเทออกมาตากแห้ง กลายเป็นก้อนเหนียวหนืดสีดำ นำมาราดทางเดินชีวิต ให้เคลื่อนที่ ให้เคลื่อนไหว ไม่ว่าทางใดก็ลำบากยากเข็ญ



เป้าหมายแรก “นิยาย” ไม่สำเร็จ จากความไม่เอาไหน จากความท้อแท้และปัญหาต่าง ๆ มากัดกร่อน ความไม่ลงรอยทางความคิดและปัญหาใหญที่สุดคือ ‘อยูุ่กับตัวเองไม่เป็น’ นิยายเรื่องยาวหนึ่งเรื่อง มันคือการคับเคี่ยวกับความเงียบ ต่อสู้กับหน้ากระดาษ ไร้สรรพเสียงใด ๆ ในโลก ไม่มีอะไรสามารถย่างกรายเข้ามาในความคิดระหว่างนั้นได้ เป็นความแผ่วเบาอันทรมาน กระแสอักษรกร่อนความคิดให้อ่อนล้า จนต้องรีบดึงตัวเองออกมาก่อนจะจมหายไปในทะเล

กระทั่งมีแรงจูงใจจากที่อื่น มีโอกาสมามอบให้จากมิตรภาพ มาสร้างทาง ให้พื้นที่ ให้การประชาสัมพันธ์ กระนั้นมันก็ออกมาโลดแล่นได้เพียง หกตอน ออกมาเพียงยอดแหลมของปมปัญหา อีกแสนล้านเส้นทางที่อยู่ในหัวก็ถูกกักเก็บกับตัวเอง กลายเป็นจิ้งจอกเก้าหางตัวมหึมา ที่ผมไม่สามารถเข้าไปปลุก ไปรบกวน ขอพลังอันใดจากมันได้ เพราะผมไม่เข้าใจมันดีพอ ทำได้เพียงปล่อยให้มั่นนอนนิ่ง แขวะ เสียดสีและด่าทอผม 

“ฝากไว้ก่อน กูจะกลับมาจัดการมึงแน่ ๆ “


เป้าหมายที่สอง อ่านหนังสือ 100 เล่ม ทำไม่สำเร็จแต่ก็ถือว่ามาไกลกล่าที่เคย ปีที่แล้วสามารถอ่านได้ 40 เล่ม ปีนี้น่าจะจบที่ 75 เล่ม มีบันทึกสั้นบ้างยาวบ้าง คงทะยอยนำมาลงปล็อกอย่างต่อเนื่อง เพราะปีหน้าตั้งเป้าไว้ 100 เล่มเช่นกัน ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อะไรมากมายจากการอ่านเยอะ ไม่ได้คิดถึงขนาดจะเขียนได้อย่างใครเขา แต่อย่างน้อยการอ่านมัน ก็นำพาผมออกจากความจริงที่แสนเจ็บปวดในบางห้วงเวลา ให้ลืมโลกความจริงเรียนรู้จากโลกจินตนาการ ความรู้สึกเติมเต็ม การหลอกล่อ ฉ้อฉลต่าง ๆ ถูกเก็บเข้าคลังสมอง เพื่อนำออกมาไว้ใช้ในโลกสีช้ำหนองแห่งนี้


เป้าหมายที่สาม ดูแลครอบครัว เป็นเป้าที่ทำได้โหล่โท้ยที่สุด ชีวิตของเธอและเด็กน้อย ถูกผมกระชากลงจุดต่ำสุด การเงินเข้าขั้นวิกฤติ ล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า อาบน้ำตาแห่งความเจ็บปวด การหอบพะรุงพะรังสามชีวิตกลับสู่บ้านเกิด ก็ไม่ต่างจากการแบกภาระไปสุมไว้ให้พ่อกับแม่ ให้ท่านช่วยเหลือ ให้ท่านบรรเทา ให้ปลอบโยนและลูบหลัง 

กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววของความหวัง ยังนอนจมอยู่กลางความมืด แสงที่ริบหรี่ของหิ่งห้อยกะพริบ ให้ผมเดินตาม มันเป็นหนทางเดียวที่ทำได้แม้จะรู้ดีว่า ถึงจะคว้าหิ่งห้อยน้อยมาไว้ได้ ก็ใช่ว่าจะสร้างความอบอุ่น ให้แสงสว่างที่เพียงพอต่อชีวิตของผมและพวกเขาได้ 

อยากขอโทษกับความไม่เอาไหนของตัวเอง อยากจะบอกพวกเขาว่ารักพวกเขามาก ๆ อยากขอบคุณที่ยังอยู่และพยายามข้ามสิ่งโหดร้ายเหล่านั้นด้วยกัน 

บ่อยครั้งที่เสียน้ำตา ทั้งตอนอยู่คนเดียวและตอนที่โอบกอดพวกเขาไว้ อับจนหนทางและร้างคำตอบ การอยู่เคียงกันในคืนอันหนาวเหน็บ ก็พอที่จะแผ่ความอบอุ่นสู่กันได้บ้าง 

“อย่างน้อยตอนเช้าแสงอาทิตย์ก็จะส่อง ให้ได้เดิน ให้ได้หวัง และหาหนทางเส้นใหม่ต่อไป”


นอกจากเป้าหมายหลักที่ทำไม่ได้แล้ว ยังมีเหตุการณ์ที่พิสูจน์บางอย่างในชีวิต มิตรภาพของบางคน ความงุนบบางเหตุการณ์ สอนให้เรารู้จักเจ็บ รู้จักปวด รู้ว่าตัวเองโง่และเป็นเพียงจุดเล็กแค่ไหนในโลกแห่งหน้ากากใบนี้ 

ผมได้มิตรภาพจากเพื่อนใหม่ ๆ ที่รู้สึกว่าคบกันได้แม้บางคนจะยังไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ ไม่ได้บอกว่าเพื่อนเก่าที่มีมันไม่ดี แต่รู้สึกว่าเกรงใจที่ต้องเล่าความถามซ้ำกับปัญหาของตัวเองกับเพื่อนเหล่านั้น ทุกคนมีปัญหา แต่ไม่ทุกคนที่ฟูมฟาย ไม่ทุกคนที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อนเดินมาหาขอความช่วยเหลือและคำปลอบประโลม 

ขอบใจพวกมึงมากที่รับฟังกู แม้พวกมึงไม่บอกว่ากูควรทำอะไร แต่บางอย่างแค่ได้บอกให้พวกมึงฟัง มันก็คลายความกังวลหม่นใจไปได้แล้ว 

สำหรับเพื่อนใหม่ กลุ่มเม้นนรกที่ดูไร้สาระ(หรือว่าผมไร้สาระอยู่คนเดียว) หลายอย่างที่เก็บเกี่ยวได้จากพวกเขา ทำให้เราก้าวเดินได้ คำแนะนำ การช่วยเหลือ คำปรึกษาและกำลังใจ หลั่งไหลมา ไม่น่าเชื่อว่าเราจะยังพูดคุยกันอยู่ และบ่อยที่สุดแล้วในบรรดาเพื่อนทั้งหมด อยากเก็บทุกอย่างไว้ในกล่อง แต่ความจริงมันคงต้องมีตกหล่นบ้าง ร่อนลอกปอกเปลือกออกไป เหลือไว้แต่ความทรงจำที่ดีนับตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันมา ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง

กับหนอมและป๊อก พวกมึงสอนให้รู้ว่า พวกมึงแม่งโคตรตัวร้าย พวกมึงสอนให้กูมองความจริง ของมันสีดำจะพยายามมองให้ขาวหรือเทาไม่ได้ ให้ชัดเจนกันเส้นทางตัวเอง ทำงานหนักมากกว่าจะมาพร่ำเพ้อ (ซึ่งก็ยังเลิกไม่ได้กับสันดานอันนี้) เป็นความสัมพันธ์ประหลาดที่กูได้รับ อาจมาจากความสงสาร หรืออะไรไม่รู้ แต่กูขอบใจพวกมึงว่ะ จะพยายามทำงานให้หนักสักครึ่งหนึ่งของพวกมึงให้ได้ –ทำผลงานให้ประจักษณ์–


เช้านี้ผมตื่นมาพร้อมกับคำตอบที่ถามคนในความฝัน มันเป็นคำตอบที่มีขั้นมีตอน มีแบบฝึกหัดและคำแนะนำที่ชัดเจน มันเป็นคำถามที่ผมถามเพื่อนคนหนึ่งไว้ก่อนนอน และเขามาตอบให้ในความฝัน 

ผมรีบไปดูในกล่องข้อความว่าคำตอบที่ผมได้ในความฝันอันนั้น มีอยู่ในโลกความจริงหรือไม่ 

แน่นอนมันยังว่างเปล่า แต่สิ่งที่ผมได้เรียนรู้อีกอย่างคือ ทุกปัญหาเรามีคำตอบกับตัวเองอยู่แล้ว มันอาจถูก อาจผิด อาจใช้การไม่ได้ และไม่แน่นอน ความลังเลทำให้เราไขว่คว้าหาพรรคพวกมายืนยัน หาคำตอบมาเพื่อให้มันชัดเจน แม้คำตอบนั้นจะถูก จะผิด ใช้การไม่ได้และไม่แน่นอนเหมือนคำตอบที่เรามีก็ตาม แต่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เราก้าวออกมาแก้ปัญหาที่เรากำลังเผชิญ 

ผมยังอ่อนแอและอ่อนด้อยอีกมากในการใช้ชีวิต แต่บทเรียนต่าง ๆ ในปีนี้ก็ทำให้รู้สึกว่าโตขึ้นมาจากเดิมเยอะ รู้จักมองความคิดคนอื่นมากขึ้น (จนกลายเป็นชี้ชัดอะไรไม่ได้ในบางสถานะการณ์จนอเล็กมันล้อว่า ผมเอาแต่พูดคำว่าไม่รู้ ๆ ถ้าไม่รู้มึงจะพูดทำไม อ่า ใช่วะ ไม่รู้กูจะพูดทำไม การพูดออกไปแม้มันจะผิด ก็ขอให้พูด เพราะมันคือความคิดของมึง ซึ่งไม่มีทางที่ใครอื่นจะคิดได้เหมือนมึง) 

อาจมีหลายอย่างและอีกหลายคนที่ไม่ได้กล่าวถึง ไม่ได้ทบทวน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะลืมเลือน เขาเหล่านั้นยังเป็นบทเรียน เป็นแรงบันดาลใจ และเป็นตัวอย่างให้เสมอ ทั้งที่ดีและเศร้าหมอง


ขอบคุณทุกเหตุการณ์ที่แสนดีและเลวร้ายเหล่านั้น ที่ทำให้มายืนจุดนี้ แม้มันยังไม่ใช่จุดที่ดีพอ แต่ก็จะพยายามทำจุดต่อไปให้ดีขึ้น

ขอบคุณนะ 2016


imonkey.blog

2 Replies to “คำตอบ”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s