“ที่เดียวกัน”

การวิ่งไม่ใช่เรื่องยาก การลุกขึ้นมาวิ่งต่างหากที่ยาก

 

ไม่คุ้นสำหรับผมนัก กับสถานที่สำหรับออกกำลังกาย พักผ่อน หรือแม้แต่เดินเล่น ปกติหน้าคอมพิวเตอร์กับกองเอกสารคือสิ่งที่ทำให้ต้องใช้แรงกายมากกว่าสวนสาธารณะ ก็ไม่แปลกที่ใช้ชีวิตคนเดียวมาเกือบจะอายุสี่สิบปีในฐานะผู้ชายบ้างาน

“เริ่มจากการเดินง่าย ๆ อย่าฝืนตัวเอง ถ้าเหนื่อยก็พัก” ผมเปิดอ่านข้อความจากเพื่อนที่ดูจะตื่นเต้นกว่าเสียอีกที่รู้ว่าผมมาออกกำลังกาย บอกสอนราวกับเป็นเด็กหัดเดิน แนบลิงค์เว็บไซต์มากมายที่จะทำให้เข้าใจในเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับการวิ่ง “มันไม่จำเป็นหรอกไอ้ทฤษฎีเหล่านั้น มันอยู่ที่การลงมือ หรือลงขาก้าวเดินด้วยตัวเองต่างหาก” ผมตอบมันกลับไปด้วยวาจาคมคาย

ไม่ง่ายจริง ๆ กับการออกแรง สิ่งที่ทำได้ก็แค่เพียงการเดินพร้อมแกว่งแขนง่าย ๆ รอบบึงน้ำในสวนสาธารณะแห่งนี้ ผมประโลมตัวเองด้วยคำว่า “อย่างน้อยกูก็มา” แล้วยิ้มให้กับนกกาและแสงแดดที่กำลังกลับรังนอน

พลันสายตาสะดุดเข้ากับเธอผู้พึ่งเดินมาถึง สวมเสื้อยืดขาวกับกางเกงยืนขาสั้น รองเท้าสี้เขียวสะท้อนแสงทำให้การก้าวขาของเธอดูสดใส เธอวิ่งสลับเดิน อบอุ่นร่างกายเบา ๆ คงพึ่งเริ่มหัดวิ่งเหมือนกัน ผมทำเนียนยืนมองผืนน้ำที่ตอนนี้มีเด็กมาให้อาหารปลามากมาย สักพักเธอก็วิ่งผ่านผมไป

ผมก็เริ่มก้าวช้า ๆ ตามเธอไป แต่ด้วยความเร็วเช่นนี้เธอกำลังจะทิ้งห่างไป ยอมให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้ เพราะอะไรไม่รู้ทำให้ผมมาวิ่งในวันนี้ และก็อีกนั่นแหละที่ทำให้เราอยู่ที่เดียวกัน ตัดสินใจฮึดแรงที่มีวิ่งเข้าขนาบข้างเธอ แล้วก็แซงเธอไปทำทีไม่มองเธออาศัยใช้ความคิด กะระยะว่าเธอน่าอยู่ตรงไหน

ด้วยแรงที่มีน้อยกอรปกับต้องการให้เธอเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ บางทีแรงลมที่กระเพื่อมสัมผัสตอนเธอก้าวผ่านผมไป อาจมอบพลังบางอย่างให้ก็ได้ คิดเช่นนั้นการชะลอความเร็วกลายมาเป็นเดิน สูดอากาศให้เต็มปอด สรรพเสียงรอบกายเซ็งแซ่แต่พองาม แสงสีส้มเหมาะสมให้มองภาพเบื้องหน้าเป็นฟิลเตอร์วินเทจ

มีเสียงฝีเท้ากับเสียงหัวเราะสองสามครั้งที่แซงไป แต่ไม่ใช่เธอ ผมตัดสินหันกลับมาปรากฏว่าอยู่ห่างจากเธอมากกว่าที่คิด แถมเธอก็เดินช้าแล้วยังหยุดเซลฟี่อีกต่างหาก ตายละ! แบบนี้เราจะมีทางโคจรมาเจอกันได้ยังไง จะให้ยืนรอ ร่างกายก็อยากจะทำงานมากกว่า แต่ถ้าวิ่งต่อไป เธอก็อาจจะหายไปกับท้องฟ้าที่ทึมเทาแล้วในตอนนี้

เฮ้ ไอ้อะไรก็ไม่รู้ที่ทำผมมาพบเธอกำลังจะทำให้เธอหายไป จะทำไง ๆ

รร่างกายเราจะมีแรงถ้าตั้งเป้า จะพุ่งทะยานได้ถ้าเดินตามเป้าหมาย อีกวิธีที่ตอบโจทย์ สมการในข้อนี้ คือผมต้องวิ่งให้เร็วเพื่อจะได้วนรอบมาแซงเธออีกครั้ง ถ้าทำแบบนี้ผมจะมีเวลาเตรียมใจหาคำพูดเพื่อไปทักทาย ร่างกายได้ปลดปล่อยพลังที่แอบซ่อน และไม่เสียศักดิ์ศรีและเวลาที่ต้องยืนรอเธอ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ก็พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ในหัวคิดว่าตัวเองเป็นเจ้า โร้ดรันเนอร์ นกลมกรดในการ์ตูน พร้อมส่งเสียง “บิ๊บ ๆ” ขาก้าวสลับ สับไปมา ไม่เป็นทรง เป๋ซ้ายขวาแต่ก็ยังพุ่งไปข้างหน้า ผมนำเธออยู่ครึ่งรอบสระ เหลือบไปมองเธอยังเดินเล่นสบายใจ สร้างความสงสัยว่าเธอมาวิ่งจริงเหรอ

แต่นั่นก็ดีแล้ว ยิ่งเธอช้าเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเข้าใกล้เธอมากขึ้นเท่านั้น คนเราก็แปลก บางทีโอกาสก็อยู่แสนไกลแล้วก็โผล่มาใกล้ ๆ แบบไม่ทันตั้งตัว โคจรผ่านมาให้ได้กลิ่นแต่เราก็ดันทำเป็นมองไม่เห็นมัน เล่นตัวกับโชคชะตาแล้ววิ่งผ่านมันไปเสียอย่างนั้น

แต่ตอนนี้จะไม่ยอมวิ่งผ่านเธอไปอีก รู้แล้วว่าจะทักทายเธออย่างไร ใช้ความแปลกหน้าแปลกตาและสถานที่ สอบถามหาที่กินข้าวและที่เที่ยว แสร้งเป็นคนแปลกถิ่นที่ต้องการหาเพื่อน มันต้องได้ผล

เสียงลมหายใจดังแรงขึ้น หัวใจเต้นราวกับเครื่องจักร ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงขึ้น ขาหนักอึ้งราวกับวิ่งบนน้ำมันที่หนืดข้น จมูกไม่เพียงพอที่จะสูดลมเข้าร่าง ปากถูกอ้าค้างและส่งเสียงฟืดฟาด ผมจะตายก่อนไปถึงเธอหรือไม่ ขึ้ชื่อว่าเป้าหมายไม่มีอะไรง่ายเลยจริง ๆ

ระยะทางใกล้เข้ามาแล้ว โชคดีเธอเอาโทรศัพท์ออกมาพิมพ์บางอย่างคล้ายจะบอกว่า “รออยู่ตรงนี้นะ” แต่ร่างกายผมก็จะพังเช่นกัน ผมหยุดยืนเอามือค้ำเข่าอ้าปากระบายลมร้อน สายตาฟ้าฟางมองอะไรไม่ชัด แต่เธอยังอยู่ที่เดิม ใกล้แล้ว จะไปถึงแล้ว บางอย่างให้โอกาส เดินไปอีกไม่กี่ก้าว หายใจอีกไม่กี่ครั้งก็จะถึงเธอแล้ว

เธอเก็บโทรศัพท์ โอ้ ดีเลย ผมจะได้เข้าไปทักแบบไม่ต้องเกรงใจ เธอบิดกายสองสามครั้งในขณะที่ผมลากสังขาลเข้าใกล้เธอเหลือระยะเพียงสองสามเก้า ความเหนื่อยทำให้ไม่มีแรงเรียกเธอ ขาขยับไปข้างหน้าทีละก้าว ช้าราวกับมีเวลาเวลาชั่วนิรันด์

เธอเงยหน้าสูดลมหายเข้าเต็มปอด ผมลากขาหายใจไม่เต็มอก กลั้นใจใช้แรงเฮือกสุดท้ายจะร้องทัก แต่เธอกลับตั้งท่าก้าวขา แล้วสปรินท์ออกตัวไปด้วยความเร็วและแรงที่กักเก็บมานาน ทิ้งห่างผมไปอย่างไม่ใยดี ร้องเท้าเขียวคู่นั้นทำหน้าที่ส่งเธอไปจาก ท่าทางตอนนี้ทะมัดทะแมงไม่ใช่ของมือสมัครเล่น แต่การกระทำของเธอราวกับตั้งใจล้อเล่นกับความอ่อนหัดของผม ร่างเธอค่อย ๆ ห่างออกไป

ผมทรุดตัวนั่งหอบเป็นหมาหอบแดดที่ใต้ต้นไม้ เงยหน้าไปไร้แม้กระทั่งเงาของเธอ โชคชะตาเล่นตลกให้ผมมาอยู่ที่เดียวกับเธอ เส้นวิ่งเดียวกัน แต่หากคนละเวลา เหลื่อมกันไม่ลงตัว ไม่คาบเกี่ยวและไม่ผูกพัน

ผมยังคงหายใจแรงแบบไม่มีหัวใจในกาย เธอขโมยมันแล้ววิ่งจากไป มองในแง่ดีเธออาจจะต้องการพิสูจน์ และอาจกำลังจะบอกว่า “ตามมาสิ ฉันอยู่ข้างหน้าเธอนี่ไง อยู่ที่เดียวกัน”

พรุ่งนี้ก่อนเถอะ ผมจะมาอยู่ที่เดียวกับเธอ เส้นทางเดียวกับเธอ คาบเกี่ยวกับเธอและผูกพันกับเธอ

คอยดูนะ!

#แฮ่ก ๆ
#นั่งรอสักพักดีกว่าเดี๋ยวเธอก็วนกลับมานิ

——————

ลิง

๒๕.๑๒.๑๖

7 Replies to ““ที่เดียวกัน””

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s