ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต

๒๓.๑๒.๑๖

เมื่อได้อยู่คนเดียวตลอดทั้งวัน (หากนับว่าการเข้าสู่โลกออนไลน์ก็ถือว่าอยู่คนเดียวด้วยอะนะ) ทำให้พอคิดบางอย่างและทางไปได้นิดหน่อย อย่างน้อยก็คิดชื่อเรื่องและตัวเอกของนิยายเรื่องใหม่ได้ละกัน

พอตกดึก กลับเกิดปัญหาเมื่อถึงเวลาต้องนอนเพื่อจะตื่นเช้าและไปออกกำลังกายให้ได้ในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ก็ดันมาเกิดอาการนอนไม่หลับน่าจะมาจากหลายสาเหตุ คิด วิตก กังวล สายตาจ้องจอเยอะแสงฟ้าติดตา ยุงที่มาจากไหนไม่รู้กระหน่ำรุมแดกเลือดราวกับปาตี้ชาบู พร้อมกับ อาการหิวที่เกิดขึ้นจากการไปแอบส่องเฟชฯบางคนที่โพสรูปเค้กกลางดึก

การอยู่คนเดียวกลางความมืดพร้อมความคิดที่แตกและฟุ้งซ่านไม่ใช่เรื่องดีนัก การพัวพันของชุดความรู้และสภาวะจริงสลับลวงนั้นนำพาเราไปได้ในทุกทิศทางแตกยอดไปยังกะมายด์แม็พ คำถามเชิงเล่น เชิงจริงอิงปรัชญาล่อยลอยมาถาม เราเกิดมาทำไม เราจะตายในวันหนึ่ง เราจะไปไหน และใครจะเก็บเราไว้ในความทรงจำ สารพัดคำถามที่ไร้คำตอบ ประดังถาโถมมาถามตัวเองในสภาพอิดโรยไร้สติ พลางให้นึกย้อนกลับไปว่า เราเพ้อแบบนี้เพราะเหนื่อย หรือเราเหนื่อยเพราะเพ้อกันแน่

พูดถึงความตายและการจากลา ใครหลายคนคงเคยคิด หรือแว่บ ๆ เข้ามาในหัว (ซึ่งบางคนก็ไม่เป็น) ว่า เฮ้ย แม่งอยู่ยากอยู่ลำบาก ไม่รู้เกิดมาทำไม อยู่ไปทำไม แต่ก็ลืมไปหายไปเมื่ออาการโกรธ น้อยใจนั่น ๆ หายไป 

ผมก็เป็น เป็นบ่อยด้วย เพราะการเป็นคนขี้น้อยใจ ยิ่งทำให้คิดอะไรแบบนี้(มั้ง) แต่แล้วมันก็หายไปซาไป แต่มันก็ยังมีคำถามคาใจ ว่าตายแล้วไปไหน 

หนังสือปรัชญาจริงจังหลาย ๆ เล่มก็เขียนและถกกันแต่สุดท้ายก็หาข้อสรุปไม่ได้ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าจากอยากตายเพราะเบื่อโลกกลายเป็นอยากตายเพราะอยากรู้ 

ไอ้ความอยากรู้ก็แปลกนะ มันผลักดันเราให้เดิน ให้คิด ให้ทำมานักต่อนักแล้ว บางทีก็พาไปในที่แปลก ๆ หรือไม่น่าไป (เช่นไข่คุงที่อยากรู้เรื่องโชว์ปิงปองเลยโดนดี) แต่สุดท้ายไม่ว่าดีหรือร้าย เราก็กลับมาจุดเดิม คงเหลือแต่แรงผลักดันที่ว่าตายแล้วไปไหน ที่ต้องหาคำตอบที่ไม่มีใครรู้จริงได้ ซึ่งจากอาการเหนื่อยและงง จากการนอนไม่หลับของผมก็สารัตถะแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นได้ว่า

“เฮ้ย กูจะสงสัยทำไมอยากรู้ทำไมเรื่องความตาย ในเมื่อวินาทีต่อไปกูยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นอย่างไร ชีวิตแม่งก็เต็มไปด้วยเรื่องไม่รู้มั้งนั้นแหละ ความตายก็เป็นแค่เสี่ยวของความไม่รู้ที่เราต้องการคำตอบ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องหลัก สิ่งสำคัญตอนนี้คือ นอนโว้ย มีเรื่องที่ไม่รู้และรู้ให้ทำอีกมากในวันพรุ่งนี้ อย่างอื่นให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ซึ่งไอ้อนาคตคตที่ว่านั้น มันโตแล้ว มันดูแลตัวเองได้ ดูแลตัวมึงเองให้ไปถึงอนาคตให้ได้เถอะ”

เสียงไก่ขันแทรกอาการคิดฟุ้งซ่าน ผมเลยแง้มม่านออกดู อ่า รู้สึกว่าไอ้อนาคตที่ว่า มาสาดแสงลงมาแล้ว

รูปแสดงถึงรุ่งอรุณใหม่ ไม่ได้เกี่ยวว่าเคยไปหรือเปล่า ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต (CR : พ้งกี้นะจ๊ะ)

ลิง

2 Replies to “ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s